Analizując Twój wpis, należy przyznać, że nie popełniłeś jednego z głównych błędów popełnianych przez młodych przedsiębiorców. Chodzi oczywiście o korzyści materialne. Jeśli ktoś, już na początku przelicza zyski – jak duże i kiedy osiągnie (jaki kupi samochód, dom itd.), to biznes nie może być skazany na sukces. Każda złotówka powinna być z sensem wydana na rozwój firmy, w celu osiągnięcia zaplanowanych celów.

Według mnie, najłatwiej osiągnąć sukces robiąc w życiu to co lubi się najbardziej. Początkowo, możemy ponosić z tego tytułu wyłącznie koszty. Lecz istnieje duże prawdopodobieństwo, że gdy osiągniemy pewną pozycję w życiu, to nie dość że będziemy robić to co lubimy, to będą nam za to płacić. Więc każdy powinien popróbować popracować tu i tam, poznać swoje zainteresowania, a gdy poczuje, że to już nie jest tylko praca, tylko coś do czego lubimy wracać, to będzie znak, że jest nam to pisane. Są ludzie, co mają w sobie potencjał i chęć rozwijania własnego przedsięwzięcia. Ich ambicja, często jest zagłuszana przez stanowisko pracy, które obecnie piastują w danej firmie. Warto więc popróbować w życiu różnych kombinacji, aby wybrać najlepszą.

Poruszę jeszcze jeden temat. W Polskich warunkach „dzielenie się władzą”, to coś bardzo odległego. Lecz, czy nie warto rozważyć wykorzystania zalet partycypacji w zarządzaniu. Chodzi o to, aby zamiast klasycznych struktur zarządzania, każdy miał prawo wdrożyć swój pomysł (nie ważne, czy jest to pracownik najniższego szczebla, czy szef). Jeśli każdy czułby, że ma „władzę” w firmie, to czy wtedy nie wzrosłoby jego zaangażowanie i odpowiedzialność za losy firmy. Oczywiście oddając „władzę”, należy także rozdzielić udziały przedsiębiorstwa. Mając kilka procent udziałów firmy, każdy chciałby dążyć do tego, aby się one pomnażały, bo wtedy zamiast głównego czynnika motywacyjnego – pensji, dodatkowych środków finansowych (np. specjalnych akcji firmowych, które mógłby odsprzedawać lub skupować od innych pracowników), miałby coś więcej, poczucie wspólnoty, samorealizacji itd. (czyli, inne ważne niematerialne czynniki motywacyjne). Podsumowując, każdy pracownik w firmie miałby wtedy swój własny cel – jak najlepiej wykonywać swoją pracę, pomagając innym pracownikom (wspólny cel), aby osiągać sukcesy.

Jeszcze dorzucę, że ciekawy jest też model, wykorzystywany np. w amerykańskich kancelariach prawnych. Świeżo upieczeni prawnicy „harują” dziesiątki godzin tygodniowo, przez kilka lat, lecz mają swój cel. Gdy wytrwają i dadzą z siebie wszystko, to mogą dołączyć do grona Wspólników, czyli osób zarządzających kancelarią prawną, osiągając wtedy bardzo duże dochody. Teraz należy zastanowić się, jak to jest (przeważnie) w Polsce – gdy pracownik jest wyłącznie kosztem dla pracodawcy. Pracuje dla niego, w każdej chwili może być zwolniony, słabo orientuje się w funkcjonowaniu firmy, pracuje więc dla przetrwania. Czy taki pracownik jest odpowiednio zmotywowany do pracy, jeśli nie potrafi powiedzieć co będzie za pół roku – jeśli jego jedynym sensem w pracy jest przeżycie.

Mam nadzieję, że mój naprędce napisany komentarz, nie zraził nikogo jego długością, a każdy odczyta jego sens, który chciałem wyrazić. Pozdrawiam :)