W dalszej części wpisu znajdziecie infografikę. Tymczasem najważniejsze wnioski z raportu:

• Udział tabletów w łącznej liczbie odwiedzin stron www rośnie wyraźnie szybciej niż smartfonów. W efekcie – zdaniem autorów raportu – na początku 2013 r. udział tabletów w ruchu na serwisach internetowych przekroczy udział smartfonów, a w 2014 r. osiągnie 10 proc. łącznego ruchu.
• Użytkownicy uważają, że przeglądanie stron internetowych na tablecie jest prawie tak samo zajmujące, jak na komputerze. Mimo to komputerów używają w tym celu trzy razy częściej niż tabletów.

Popularność tabletów może przynieść wysyp mobilnych stron internetowych (bo smartfony masowej rewolucji w tym względzie nie wywołały).

Infografika podsumowująca wyniki badań Adobe. Kliknij, aby powiększyć.

Czeka nas wysyp stron przyjaznych dla tabletów?

Co prawda raport odnosi się do stron firmowych, jednak myślę, że z dużym prawdopodobieństwem przedstawione w nim tezy można odnieść do serwisów informacyjnych. Sęk w tym, że strony internetowe dedykowane tabletom powinny być przygotowane nieco inaczej niż te dla smartfonów i komputerów. Ci wydawcy, którzy – moim zdaniem bardzo prawdopodobne – prognozy wezmą sobie do serca, mogą zyskać przewagę na konkurencją przygotowując swoje serwisy także w wersji przyjaznej dla tabletów (eredaktor.pl w takiej wersji już występuje!).

O badaniach dwa słowa…

W ramach badań przeanalizowano 23 miliardy odwiedzin na stronach WWW 325 firm z Ameryki Północnej, Europy Zachodniej (Belgii, Czech, Danii, Finlandii, Francji, Niemiec, Irlandii, Włoch, Holandii, Norwegii, Polski, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii) oraz Azji (Chin, Indii, Korei Południowej, Nowej Zelandii. Singapuru, Tajwanu i Tajlandii).

Poprosiłem agencję reprezentującą firmę Adobe o wyniki badań odnoszące się wyłącznie do Polski. Jeśli je otrzymam, z pewnością zaktualizuję ten wpis :)

Na tym jednak nie koniec. Systemy blogowe cały czas ewoluują i od kilku lat ułatwiają nie tylko publikowanie fotografii, ale także nagrań wideo i audio. Dzięki temu internauci wyposażeni w kamerę i/lub mikrofon i mający coś do powiedzenia mogą dzielić się swoimi przemyśleniami, bawić i uczyć… A wszystko to opublikowane jest na jednej stronie, czasem zupełnie niezwiązanej z serwisami podobnymi do YouTube’a, i opatrzone konkretną datą.

Fotoblogi – więcej niż albumy rodzinne

Zacznijmy od definicji. W końcu to wpis w ramach cyklu typologicznego…

Blogi fotograficzne, zazwyczaj określane jako fotoblogi lub photoblogi, zawierają zdjęcia ułożone od najnowszego do najstarszego. Z fotoblogiem mamy do czynienia wtedy, kiedy fotografia zastępuje tekst albo część tekstu, czy też ewentualnie oba typy narracji występują obok siebie, lecz większy nacisk jest położony na warstwę wizualną. W praktyce większość fotoblogów oprócz zdjęć zawiera również tekst. W mojej ocenie w określeniu tego, czy danego bloga można uznać za fotobloga, ważniejszy od procentowego udziału zdjęć w ogóle zawartości, jest stosunek blogera: czy sam określa on prowadzoną przez siebie stronę za internetowy dziennik fotograficzny.

Czasem blogi fotograficzne dokumentują codzienne życie autora i ludzi go otaczających; stanowią także formę ekspresji dla osób interesujących się fotografią – w internecie można znaleźć fotoblogi o artystycznych walorach, a prezentowane na nich zdjęcia wykraczają poza ramy „albumu rodzinnego w wersji online”.

W połowie lat 90, wraz z rozwojem tzw. prywatnych stron internetowych, pojawiły się pierwsze witryny o formie zbliżonej do fotoblogów. Jednak z blogami fotograficznymi sensu stricto mamy do czynienia od momentu, gdy w sieci powstały CMS-y (systemy zarządzania treścią) i platformy blogowe umożliwiające bezproblemowe publikowania zdjęć w internecie. W efekcie photoblogging – „ruch” fotoblogerów – przybrał na sile na początku XXI wieku.

W tym samym czasie popularność zdobyły internetowe galerie zdjęć – nie należy ich jednak mylić z fotoblogami. Między oboma kategoriami stron internetowych występują istotne różnice, najważniejsza dotyczy sposobu uporządkowania zawartości. W przypadku fotoblogów podział ze względu na datę dodania zdjęcia ma charakter zasadniczy; po wejściu na bloga fotograficznego zazwyczaj widzimy najnowsze zdjęcie, nie zaś strukturę kategorii. W fotoblogach znacznie częściej niż w galeriach online występuje możliwość opublikowania komentarza; występuje także blogroll oraz zakładka z informacjami o autorze.

Przykładowe fotoblogi:

• Fotoblog Przemka Chudkiewicza
• Fotoblog Roberta Danieluka
• Fotoblog Jakuba Zowsika
• Fotoblog Agnieszki i Tadeusza Kuczyńskich
• Fotoblog LowePhoto
• Fotoblog MSNBC

Blogi w formie podcastów audio

Wraz ze wzrostem dostępności szerokopasmowego dostępu do internetu oraz – co za tym idzie – średniej przepustowości łącz internetowych, rosło zainteresowanie wykorzystaniem globalnej sieci w celu transmisji dźwięku i obrazu wideo. Także blogerzy zaczęli sięgać po inne środki wyrazu: zamiast tekstu i grafiki treść coraz częściej dystrybuowana jest w postaci nagrań audio oraz klipów wideo.

Z przesyłaniem materiałów multimedialnych wiąże się m.in. pojęcie podcastu. Podcast to seria multimedialnych plików, zarówno audio i wideo, które wydawane są w odcinkach – do ich pobierania często wykorzystywane są m.in. kanały RSS, dostarczające informacji o kolejnych wydaniach. Choć podcasty wykorzystywane są także przez tradycyjne media internetowe (niektóre audycje BBC dostępne są także w formie podcastu, dzięki czemu mogą zostać odsłuchane o dowolnej porze), moim zdaniem ich przyszłość wiąże się w dużej mierze ze wzrostem multimedialności blogosfery.

Blogi, których zawartość stanowią przede wszystkim nagrania audio, określa się jako audiologi lub blogi w formie podcastów audio (a czasem po prostu jako podcast). Ich autorzy, wykorzystując zazwyczaj amatorski sprzęt, nagrywają swoje przemyślenia, dowcipy lub praktyczne informacje na dany temat, a następnie publikują je na blogu (najczęściej w formacie mp3). Czasem towarzyszy im muzyka, a na blogach artystycznych prowadzonych przez wokalistów i zespoły muzyczne, muzyka może stanowić wyłączną zawartość nagrania. Każde nagrania znajduje się w osobnym wpisie, a na stronie ułożone są one według daty publikacji (malejąco).

Blogi wideo – ku uciesze i nie tylko

Gdy trafimy na bloga, którego zawartość stanowią głównie materiały wideo, w odniesieniu do niego możemy użyć nazwy vlog lub blog wideo. Warto zaznaczyć, że o ile blogi audio zawierają głównie autorskie treści, vlogi często prezentują znalezione w sieci ciekawe lub zabawne filmy. Dzieje się tak, ponieważ wyspecjalizowane serwisy do publikacji filmów  udostępniają kod umożliwiającą błyskawiczną publikację filmu (wraz z odtwarzaczem multimedialnym) na dowolnej stronie www (tzw. osadzenie – embedded). Niemniej istnieją także autorskie blogi wideo – zazwyczaj zamieszczane na nich filmy prezentują autora mówiącego na wybrany przez siebie temat (przykładem może być blog Lekkostronniczy.tv – przy okazji polecam wpis na temat autorów). Z vlogów korzystają także różnego rodzaju artyści oraz eksperci – dzięki zastosowaniu techniki wideo łatwiej jest im zaprezentować swoje dokonania i/lub podzielić się swoją wiedzą.

Piotr Karwatka uważa, że blogi wideo są najbardziej nowoczesną kontynuacją fenomenu blogów (firmowych), który rozwija się od 2004 roku. Coś w tym jest, choć ja odniósłbym to stwierdzenie do blogów w ogóle, a nie tylko do internetowych dzienników sygnowanych logo jakiejś firmy…

Powiem więcej. Uważam, że zarówno vlogi, jak i blogi audio, będą zdobywać coraz większą popularność, mimo pewnych technicznych trudności związanych z ich prowadzeniem. Wśród internautów, zwłaszcza młodych, materiały multimedialne cieszą się bardzo dużym zainteresowaniem – dostarczają wiedzę w przystępnej, często skondensowanej formie; wpływ na ten stan rzeczy może mieć także przyzwyczajenie do telewizji.

Uważam, że jednym ze wzorów w sferze medialnej powinni być dla nas Brytyjczycy. Przede wszystkim ze względu na wysoką jakość programów tworzonych przez BBC oraz z uwagi na wypracowane przez tę spółkę standardy etyczne. Ale także z uwagi na duże zaufanie obywateli Wielkiej Brytanii do informacji publikowanych na rządowych stronach internetowych (w tej sferze wyróżniają się podobno także Niemcy).

Tymczasem jaki jest stosunek Polaków do polityki – każdy widzi. Nie chciałbym się zbyt długo rozwodzić nad przyczynami tego stanu rzeczy. Wiem natomiast, że jednym z najlepszych sposobów na to, by poprawić wizerunek polityków, jest otwarcie się na potrzeby (informacyjne) obywateli. Jeśli ci będą rozumieli działania władz, łatwiej przyjdzie im zgodzić się na planowane zmiany; będą mieli – jakże ważne w demokracji – poczucie kontroli. Sama komunikacja z mediami, które – co naturalne i w gruncie rzeczy dobre – dokonują selekcji informacji, nie wystarczy (zwłaszcza w sferach, które nie są atrakcyjne medialnie).

Co jednak z tego, że któryś z urzędników szczegółowo opisze planowane reformy… Może (ów urzędnik) być nawet dumny ze swojego tekstu (w końcu – skoro jest szczegółowy – musiał włożyć w niego sporo pracy). Jednak gdy przychodzi do oceny obiektywnych efektów, nadchodzi rozczarowanie.

Treść stron internetowych należy bowiem dostosować do:

• reguł związanych z percepcją tekstu czytanego na ekranie monitora;
• zdolności komunikacyjnych odbiorców z grupy docelowej (nie mam tu na myśli tylko kompetencji wynikających z poziomu edukacji, lecz także tych, które związane są ze zdrowiem, np. niepełnosprawności);
• aktualnych potrzeb i przyzwyczajeń odbiorców.

Niestety, wielu polskich urzędników nie ma pojęcia o tych kluczowych kwestiach. Przeglądając strony internetowe administracji publicznej można odnieść wrażenie, że ich treść opracowana została na potrzeby jakiejś książki/fachowego periodyku, a nie strony internetowej. Wówczas nawet najrzetelniej opracowany tekst nie przynosi oczekiwanych efektów:

• internautom nie chce się go czytać (nie tylko ze względu na objętość tekstu, ale także z uwagi na brak elementów wzbogacających treść);
• ci czytelnicy, którzy „przebiją się” przez długi/źle zredagowany tekst, nie zapamiętują zbyt wielu informacji.

Jednak problem nie sprowadza się tylko do kwestii „okołotechnicznych” (choć w mojej ocenie to największy problem; kwestie stricte techniczne zostawiam bez echa). Także nad sposobem redakcji informacji należy popracować.

Niestety, urzędnicy odpowiedzialni za aktualizacje stron internetowych różnych instytucji często zamieszczają na ich stronach teksty, które swoją formą niczym nie różnią się od notatki służbowej. Takie teksty – pełne dat, nazwisk i baaardzo długich nazw stanowisk – są nudne. Dlatego w mojej ocenie każda osoba, która zajmuje się redakcją treści na potrzeby internetu (abstrahując już od stron urzędowych), powinna mieć minimum wiedzy z zakresy e-dziennikarstwa.

Wówczas obywatele łatwiej przyswoją sobie informacje zamieszczone na stronach internetowych i w efekcie z większym zrozumieniem podejdą do rzeczowych reform.

Myślę, że dziś internet jest istotnym kanałem komunikowania politycznego. A strona internetowa organu administracji jest świetnym narzędziem, by na bieżąco (a nie tylko w czasie kampanii wyborczej) informować, wzbudzać zaufanie i budować kapitał polityczny. (Jestem w trakcie lektury wyników badań na temat wykorzystania internetu w poprzedniej kampanii wyborczej. Podzielę się z Wami najciekawszymi wnioskami.)

Za kilka(naście) tygodni chciałbym rozpocząć badania dotyczące stron internetowych administracji publicznej i znaleźć odpowiedzi na pytania o oczekiwania użytkowników i o efekty pracy urzędników. Już dziś zapraszam do udziału!

Z badań, które przeprowadzałem w 2008 roku (w tym roku chciałbym je ponowić i już teraz zapraszam Was do udziału) wynika, że pozytywnie oceniamy szybkość reakcji mediów internetowych na wydarzenia. Sami zapewne nie raz poszukiwanie informacji o tym, co dopiero miało miejsce, rozpoczynacie od internetu. Nie ogranicza nas tu ramówka, a szanse na to, że ktoś już o danej sprawie napisał, są spore – wystarczy widzieć, gdzie szukać.

Rozumieją to wydawcy – kładą bardzo duży nacisk, by informacje publikowane były niemal natychmiast. Dopuszczają publikacje krótkich tekstów (tzw. fleszy), które uzupełniane są po opublikowaniu. Nierzadko natrafić można także na teksty robocze, pełne literówek i innych drobnych błędów. W efekcie tempo pracy dziennikarzy jest coraz większe, a znaczenie korekty zmienia się (co nie znaczy – zmniejsza się, choć czasem i tak bywa).

To niejedyny dowód na to, że wydawcy chcą przyciągać czytelników szybkością reakcji na wydarzenia. Dziennikarze nie mogą być w każdym miejscu i czasie, a wiadomo, że najlepsze relacje to te, które pochodzą z „pierwszej ręki”. Dlatego media (nie tylko internetowe w tym względzie) otwierają się na pomoc tzw. dziennikarzy obywatelskich. Wykorzystując zaangażowanie tych, którzy na co dzień nie mają nic wspólnego z profesjonalnym dziennikarstwem, są w stanie szybciej przekazać choć szczątkowe informacje niemal natychmiast.

Szybkość reakcji mediów internetowych na bieżące wydarzenia uczestnicy moich badań oceniają minimalnie lepiej niż radia i telewizji. Jakie wyniki przyniesie tegoroczna ankieta?

Czy to dobrze, że media (internetowe) działają pod tak wielką presją czasu, chcąc zaspokoić – jak się wydaje – nasze potrzeby informacyjne? I tak, i nie.

Ten, kto pierwszy ma dostęp do informacji, jest królem rynku. Sytuacja na giełdzie może diametralnie zmienić się z minuty na minutę – wystarczy, że na świecie wydarzy się coś na tyle istotnego, że będzie miało to wpływ na notowania spółek z danego sektora bądź obszaru geograficznego. Z punktu widzenia inwestorów szybki dostęp do informacji może zatem decydować o całej karierze.

Także w naszym życiu szybki dostęp do informacji może mieć istotne znaczenie. Gdy docierają do nas elektryzujące wiadomości na temat różnego rodzaju katastrof, zwłaszcza gdy zagrożone jest życie  lub zdrowie naszych bliskich, oczekujemy relacji na żywo…

Jednak w obu sytuacjach nie tylko szybkość jest istotna. Ważna, a może ważniejsza (!) jest także rzetelność. Błędna informacja ze świata gospodarki może wywołać chaos na rynkach, a nieprecyzyjna informacja np. o katastrofie autokaru – niepotrzebny popłoch wśród bliskich osób podróżujących w danym czasie (co z resztą miało już miejsce w historii polskich mediów). Zatem: nic nam po informacji przekazanej szybko, jeżeli nie jest to informacja, lecz bujda.

Co radzę dziennikarzom internetowym? Wyluzujcie trochę, jeżeli piszecie o sprawach małej wagi – lepiej chwilę odczekać i w międzyczasie dopracować tekst. A gdy piszecie o istotnych kwestiach i szybkie przekazanie informacji ma niebagatelne znaczenie – upewnijcie się, czy źródło, na którym się opieracie, jest wiarygodne. Powodzenia!

A dziennikarzom obywatelskim – czyli po prostu odbiorcom mediów, w przypadku których okoliczności czynią ich na pewien moment dziennikarzami? Miejcie oczy szeroko otwarte i komórkę w zasięgu ręki – tylko tyle i aż tyle :) Również powodzenia!

PS Jeśli po lekturze pierwszego zdania nabraliście ochoty na pizzę, mam coś dla Was:

W trakcie wędrówki po internecie w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące mnie pytania trafiłem na kilka ciekawych poradników/tutoriali, którymi chciałem się z Wami podzielić. Na początek coś dla początkujących… Żałuję, że gdy ja stawiałem pierwsze kroki w jQuery, nie było tylko ciekawie opracowanych zasobów. Jest z czego wybierać!

Prezentacja Marka Grabańskiego

115 slajdów, które świetnie przedstawiają ideę kodowania z wykorzystaniem jQuery oraz wyjaśniają podstawowe kwestie dotyczące składni i dostępnych funkcji:

Tutoriale w formie filmów

Seria klipów wideo dla „absolutnie początkujących” – jak określa je autor – to dobrze opracowany kurs, idealny na drugi krok. Poniżej 15 filmów – miłego oglądania!

Część 1

Część 2

Część 3

Część 4

Część 5

Część 6

Część 7

Część 8

Część 9

Część 10

Część 11

Część 12

Część 13

Część 14

Część 15

Uffff… Sporo tego… A na tym nie koniec…

Tablica najważniejszych funkcji jQuery

Poniższą grafikę warto wydrukować i powiesić na tablicy korkowej – ja tak zrobiłem dawno temu i sięgam do niej w chwilach zapomnienia.

Przykłady skryptów zrealizowanych z wykorzystaniem jQuery

Autor strony, do której odnośnik znajdziecie poniżej, zebrał pokaźną bazę ciekawych skryptów, pluginów i tutoriali – przyda się, gdy zdecydujecie uczyć się jQuery pracując na konkretnych przykładach.

Dobry kurs po polsku i coś ekstra na koniec

Jeśli nie straszne Wam czytanie, polecam rzetelnie opracowany kurs autorstwa Rafała Jońcy. Wiele przykładów znajdziecie także na stronie visualjquery.com – polecam ją także osobom bardziej zaawansowanym.

Wkrótce postaram się przygotować listę przydatnych zasobów dla tych z Was, którzy podstawy jQuery mają już za sobą. Zapraszam do komentowania – przesyłajcie odnośniki do innych, ciekawie i dobrze opracowanych kursów jQuery!

Linklogi

Linklog to rodzaj internetowego dziennika zawierający grupę interesujących – zdaniem autora – odnośników, często dotyczących konkretnego zagadnienia. Różnice między linklogiem a katalogiem stron www sprowadzają się przede wszystkim do:

• odwróconego, chronologicznego układu (najnowsze odnośniki znajdują się na samej górze),
• subiektywnej selekcji adresów URL
• oraz opcjonalnego (często subiektywnego) opisu w formie autorskiego komentarza na temat treści kryjącej się za danym linkiem.

W klasycznym linklogu każdy odnośnik publikowany jest jako osobny wpis.

Ciekawostka: w sieci znaleźć można proste CMS-y do tworzenia linklogów i zarządzania ich treścią. Przykładem jest Linkwalla.

Tumbleblogi i mikroblogi

Linklogi (a dokładnie jedna z ich odmian, w języku angielskim określana jako tumblelogs), dały początek mikroblogom. Najpierw jednak dwa słowa o tumbleblogach. Jason Kottke definiuje je jako strony z krótkimi wpisami, których treść przypomina chat prowadzony między blogami (do poprawności gramatycznej nie przywiązuje się wielkiej wagi). Ważnym, lecz nie wyłącznym elementem tumblelogów są odnośniki do innych stron internetowych. Blogi tego typu zawierają niewiele komentarzy lub wręcz nie zawierają ich wcale.

Mikroblogi, których treść także jest zwięzła (długość wpisów zazwyczaj nie przekracza długości SMS-a), z każdym dniem zyskują na popularności. W ich historii przełomowym momentem był rok 2006 – wtedy powstał serwis Twitter. Rok później powstał inny serwis – Tumblr. (Oba są bardzo popularne m.in. w Stanach Zjednoczonych. Oba dostępne są po polsku.) Później funkcjonalność mikrobloga została zaimplementowana w serwisach społecznościowych, np. na Facebooku (Tablica) czy na NK.pl (Śledzik).

Warto zaznaczyć, że wielu autorów zamieszcza na mikroblogach nie tylko krótkie przemyślenia oraz „relację na żywo” dotyczącą przebiegu dnia, ale także odnośniki do ciekawych treści. Uniwersalność mikroblogów podkreśla także ich wykorzystanie przez polityków, celebrytów oraz ludzi biznesu; umożliwiają one śledzenie poczynań nie tylko znajomych, ale również zdobywanie informacji o działalności firm i innych organizacji. W rezultacie można by pokusić się o stworzenie typologii mikroblogów – obejmowałaby ona większość pozycji występujących w podziale blogów tekstowych według kryterium zawartości tematycznej.

Na dziś to tyle. Następnym razem krótkie spojrzenie na fotoblogi i vlogi!

Wiele ze stosowanych skrótowców pochodzi z języka angielskiego; stosowane są powszechnie na całym świecie. Inne są charakterystyczne wyłącznie dla Polaków bądź zostały przeobrażone na użytek komunikacji w języku polskim (wiadomo, że pewne akronimy można zapisać przy użyciu mniejszej liczby znaków, gdy są tworzone na bazie naszych rodzimych słów/wyrażeń; inne wręcz przeciwnie, przez co chętnie są stosowane także nad Wisłą).

W poniższej tabeli zebrałem najważniejsze/najczęściej przeze mnie spotykane skróty i akronimy.

Zapraszam Was do uzupełniania powyższej listy, bo to w końcu jeden z istotnych elementów słownika „języka internetu”. Jeżeli często spotykacie się z innymi akronimami, dajcie znać w komentarzach.

Subiektywnie, bazując na własnych obserwacjach, umieszczałem poszczególne rodzaje blogów na wykresie, na którym skrzyżowane są dwie osie: obiektywności oraz informacyjnego bądź rozrywkowego charakteru treści. W ten sposób raz jeszcze chcę pokazać Wam, jak różnorodna jest blogosfera. Czytając o niej nie zawsze można odnieść takie wrażenie – dopiero zestawienie blogów uświadamia, jak wiele funkcji mogą spełniać; mogą śmieszyć i dostarczać informacje; mogą być źródłem opinii i wiedzy.

Typologia blogów – weblogi ze względu na tematykę rozmieszczone na osiach: obiektywne-subiektywne; informacyjne-rozrywkowe.

Za najbardziej obiektywne uznałem blogi specjalistyczne – zajmują się one dostarczaniem wiedzy, więc ze swej natury nie podlegają częstym i istotnym manipulacjom. Najbardziej rozrywkowy charakter – co nie dziwi – mają blogi z dowcipami, karykaturami, zabawnymi filmami i nagraniami audio. Ponieważ często humor opiera się na przerysowaniu rzeczywistości, są one jednocześnie bardzo subiektywne.

Do przedstawionej koncepcji należy podchodzić z pewnym dystansem. Pojedyncze przykłady blogów, zakwalifikowane do odpowiedniej grupy ze względu na podejmowaną tematykę, należałoby umieścić poza zaznaczonym obszarem. Koncepcja nie bierze także pod uwagę relacji do tradycyjnych mediów internetowych oraz tzw. starych mediów – na danych płaszczyznach porównałem jedynie relacje między blogami.

Ponieważ przedstawiona koncepcja ma charakter w pełni autorski, liczę na Wasze komentarze; mam nadzieję, że Wasze uwagi pomogą w jej dopracowaniu. Zachęcam także do wykorzystania powyższego wykresu.

Dlaczego zdecydowałem się na zmianę? Powodów jest wiele. Przede wszystkim poprzednia szata graficzna stanowiła zbyt duże ograniczenie dla dalszego rozwoju. Już teraz na blogu pojawiło się kilka nowości, w tym przede wszystkim przebudowana struktura kategorii. Niebawem nastąpią kolejne, jeszcze dalej idące zmiany: nowe działy, ciekawe zestawienia, więcej multimediów.

Ograniczenia natury funkcjonalnej to nie wszystko. Internet idzie do przodu, a coraz więcej osób korzysta z jego zasobów przy użyciu urządzeń przenośnych. Wraz z udostępnieniem nowej szaty graficznej blog dostępny jest także w wersji mobilnej (jeszcze niedoskonałej, bo wymaga ona optymalizacji pod kątem szybszego ładowania). Nie musicie jednak zapamiętywać dodatkowego adresu. Kod został przygotowany zgodnie z ideą tzw. responsive design (moje luźne tłumaczenie: wrażliwy projekt) – szata graficzna zmienia się w zależności od rozdzielczości urządzenia, za pośrednictwem którego przeglądacie zasoby bloga.

Responsive design to nie jedyna zmiana, którą trudno dostrzec – blog w nowej odsłonie zakodowany został w języku HTML5 (z wykorzystaniem CSS3 do opisu wyglądu). Dzięki temu kod będzie bardziej zrozumiały dla robotów indeksujących.

Proszę Was o testy oraz zgłaszanie uwag. Mam nadzieję, że nowa szata graficzna będzie dla Was zachętą do częstych odwiedzin, zwłaszcza że od teraz wracam do regularnego publikowania wpisów ;)

Cykl wykładów otworzy wystąpienie na temat copywritingu, co szczególnie może zainteresować Was, drodzy e-redaktorzy. Mowa będzie o przygotowywaniu tekstów, zwłaszcza reklamowych, przeznaczonych do publikacji w internecie. Wykład zatytułowany „Copy – the best job in the world” odbędzie się 24 kwietnia o godz. 19 w kawiarni Cudowne Lata (ul. Garncarska 5, Kraków).

Kolejne wykłady, które z jednym wyjątkiem również odbędą się w kawiarni Cudowne Lata, będą miały nieco bardziej techniczny charakter, ale również mogą Was zainteresować. Mowa będzie o:

• Wtorek, 8 maja 2012 r., godz. 19 – obsługa klienta agencji interaktywnej;
• Piątek, 11 maja 2012 r., godz. 11, miejsce: Auditorium Maximum UJ (ul. Krupnicza 33, Kraków) – zarządzanie projektem w agencji interaktywnej;
• Wtorek, 22 maja 2012 r., godz. 19 – technologie związane ze stronami internetowymi, rozwiązania mobilne;
• Niedziela, 27 maja 2012 r., godz. 19 – dostępność stron www.

Co ważne, udział w wykładach jest bezpłatny. Organizator zapewnia, że będą odbywały się one w nieformalnej atmosferze. Wykłady będą poruszały podstawowe kwestie z danego zakresu.

– W Polsce brakuje spotkań, które adresowane byłyby do osób chcących rozpocząć swoją karierę w branży interaktywnej. Warto wziąć udział w Epizody choćby po to, by poznać specyfikę pracy w agencji i ocenić, czy jest to dobry kierunek rozwoju kariery – powiedział Tomasz Abramski, prezes koła naukowego studentów na kierunku elektroniczne przetwarzanie informacji, UJ.

Nad Epizodami objąłem patronat medialny, zatem możecie spodziewać się kilku krótkich wzmianek na temat tej inicjatywy. Szukajcie ich przede wszystkim na stronie fanowskiej na Facebooku.

Więcej informacji znajdziecie na plakatach, a także na stronach fanowskich eredaktora.pl oraz Epizodów. Do zobaczenia! :)