W zaproszeniu organizatorzy piszą, że:

Internet z roku na rok staje się coraz ważniejszym kanałem przepływu informacji. Od ponad 5 lat znaczenie Internetu w komunikacji zwiększa się coraz szybciej. Przyczyną tego jest Web 2.0. Nowa, społeczna forma aktywności internetowej, nie tylko zdobywa coraz to kolejne branże i pola naszego życia, ale tworzy także kolejną płaszczyznę naszej elektronicznej tożsamości. W tym masywnym zjawisku pojawia się zatem miejsce dla kultury, dla komunikacji instytucji kultury. IV seminarium z cyklu Nowoczesne muzea i galerie dotyczy właśnie zjawiska Web 2.0.

Czy dziś możemy wyobrazić sobie bowiem komunikację internetową (promocję, informowanie, organizację) bez Facebooka, YouTube, bez aktualnego bloga i odpowiedniej pozycji na liście wyników w wyszukiwarce Google?

Na seminarium gościmy ekspertów, m.in. profesora Ryszarda Kluszczyńskiego – wybitnego specjalistę od mediów elektronicznych i zmian kulturowych wywołanych przez nie. Specjalista – Bartosz Berliński – przedstawi potęgę pozycjonowania w Google. Praktycy – Marcin Wójcik (Małopolski Instytut Kultury) i Katarzyna Toczko (CSW w Toruniu) – opowiedzą jak obchodzić się z multimediami w dobie Web 2.0, jak skutecznie i ciekawie prowadzić bloga, redagować go, a także w jaki sposób organizować forum dyskusyjne. Zobaczymy również w jaki sposób wykorzystać można w instytucjach kultury największe portale społecznościowe.

Zapraszam do zapoznania się z programem konferencji, a na ewentualne pytania odpowie Agata Soboń z Centrum Promocji Informatyki.

Od razu zaznaczę, że w Polsce na palcach jednej ręki można policzyć wartościowe książki na temat dziennikarstwa internetowego. Jeżeli kogoś interesuje ten temat, powinien skorzystać także z dorobku autorów amerykańskich czy niemieckich. Nieco lepiej jest w przypadku blogów.

Pozycje polskojęzyczne,
w tym artykuły z prac zbiorowych

1. Leszek Olszański. Dziennikarstwo internetowe
2. Stuart Allan. Newsy w sieci
3. Tomasz Bienias. Komputer w pracy redakcji i dziennikarza [w:] Zbigniew Bauer, Edward Chudziński (red.). Dziennikarstwo i świat mediów
4. Zbigniew Oniszczuk. Zawód dziennikarza w Niemczech w dobie technicyzacji [w:] Marian Gierula (red.). Współczesny dziennikarz i nadawca
5. Michał Kaczmarczyk. Dziennikarstwo obywatelskie – miejsce i rola w systemie komunikowania społecznego [w:] Marian Gierula (red.). Współczesny dziennikarz i nadawca
6. Grzegorz Mazurek. Blogi i wirtualne społeczności – wykorzystanie w marketingu

Pozycje anglojęzyczne

1. Michael A. Banks. Blogging Heroes: Interviews with 30 of the World’s Top Bloggers
2. Hugh Hewitt. Blog: Understanding the Information Reformation That’s Changing Your World
3. Mark Tremayne. Blogging, citizenship, and the future of media
4. Xigen Li (red.). Internet Newspapers. The Making of a Mainstream Medium

W wolnych chwilach czytam kolejne pozycje – w miarę możliwości będę poszerzał tę listę :)

P.S. Wybaczcie mi, że nie zamieszczę tutaj listy artykułów prasowych – jest ich naprawdę wiele; poza tym nie chce, abyście ograniczyli się do tego, co sam wskażę :) Zapewniam, że warto poświęcić trochę czasu, by przekopać się przez prasę branżową, a także dzienniki i tygodniki.

Rozpoczęliśmy kolejny rok – a więc kolejne 12 pasjonujących miesięcy, które zaskoczą niejednego kolejnymi zmianami w globalnej sieci. To kreatywne podejście ludzi takich jak my – tworzących strony internetowe i wypełniających je treścią – oraz ciągłe podnoszenie standardów decydują o witalności internetu (bardzo podoba mi się to słowo w odniesieniu do tego metamedium).

U progu 2010 roku chciałem podzielić się z Wami 10 poradami – przystosowałem je do czasów, w jakich tworzymy. Może dla kogoś okażą się źródłem inspiracji? :)

1. Szukaj własnych tematów

W polskich mediach internetowych brakuje oryginalności. Portale ogólnotematyczne, takie jak Onet, Gazeta.pl czy Wirtualna Polska, kopiują depesze PAP-u i w efekcie mają do zaoferowania dokładnie to samo. Nieco lepiej jest w przypadku wortali, jednak te – mimo że informacje redagują na swój sposób – bazują na tych samych źródłach, a informacji często nie próbują pogłębić.

Aby zdobyć informacje, wcale nie musisz wstawać sprzed komputera – robiąc to, czym zajmujesz się na co dzień, i czytając o swoim hobby, szukaj potencjalnego tematu, który można podjąć. Pisz także maile (i zdzwoń) do rzeczników prasowych i staraj się zdobyć jakieś nowe informacje. A jeśli masz czas i możliwość, uczestnicz w konferencjach prasowych, wybieraj się na różnego rodzaju targi, spotykaj się z ludźmi, którzy mogą stanowić dla Ciebie inspirację. Po prostu staraj się wnieść do Twojej e-redaktorskiej pracy nutkę świeżości. Wystarczy, że będziesz bacznie obserwował(a) to, co dzieje się wokół Ciebie.

2. Podawaj źródło, na podstawie którego opracowałaś/-eś informację

Ten prosty zabieg sprawi, że w oczach czytelników będziesz bardziej wiarygodna/-y. Gdy przedstawiona informacja jest efektem Twoich własnych spostrzeżeń (dziennikarskiego śledztwa!), zaznacz, że źródło jest “własne”. Z kolei gdy informator poprosi Cię o anonimowość, wspomnij o tym w tekście. W każdej innej sytuacji, zaznacz, skąd czerpałaś/-eś informacje.

Jeżeli dana aktualność została opracowana na podstawie źródła internetowego, ważne jest podanie bezpośredniego odnośnika do niego. Dzięki temu odwiedzający będą mogli zapoznać się z informacją u źródła.

3. Optymalizuj treść pod kątem wyszukiwarek

82% użytkowników odwiedzających PC Centre trafia na strony tego serwisu z wyszukiwarek. To pokazuje, jak ważna jest optymalizacja strony pod kątem Google, i jak wiele można dzięki niej osiągnąć.

Twoim podstawowym narzędziem – jako dziennikarza – jest tzw. linkowanie wewnętrzne. Pisząc na jakiś temat, staraj się odnieść do podobnych informacji, który Ty i Twoi współpracownicy opublikowaliście wcześniej. Dzięki temu roboty indeksujące będą sprawniej poruszały się po Twoim serwisie. Zyskają także Twoi czytelnicy, którzy zainteresowani tematem chętnie zapoznają się z materiałami archiwalnymi, generując tym samym więcej odsłon.

Bardzo pomocne jest także zamieszczanie słów kluczowych w tytule informacji oraz w jej treści. Jeżeli CMS, z którego korzystasz, pozwala na dołączenie do artykułu słów kluczowych oraz opisu, które następnie wyświetlane są w sekcji META (niewidocznej dla użytkowników, lecz docenianej przez wyszukiwarki) – dodawaj je.

(Więcej na temat optymalizacji stron pod kątem wyszukiwarek napiszę w osobnym wpisie. To bardzo rozległy, lecz ważny temat.)

4. Dodawaj multimedia do swoich tekstów

Filmy, nagrania audio, zdjęcia, wykresy i infografiki – te wszystkie elementy sprawią, że Twój tekst będzie bardziej zrozumiały, a czytelnicy chętniej poświęcą czas na zapoznanie się z nim. Jak wynika z badań przeprowadzonych przeze mnie w 2008 roku, czytelnicy za najbardziej pomocne w przyswajaniu treści uważają zdjęcia (78%) oraz klipy wideo (51%). Minęły dwa lata – myślę, że obecnie jeszcze więcej osób wśród najatrakcyjniejszych elementów wzbogacających treść, widziałoby filmy. Uważam, że dziennikarstwo internetowe będzie coraz bardziej multimedialne (stąd określenie przeze mnie internetu jako metamedium).

5. Dbaj o wygląd serwisu i czytelność treści

W internecie “książkę ocenia się po okładce”. Twoi czytelnicy będą nieświadomie zwracać uwagę na to, jak wygląda Twój serwis. Pierwsze wrażenie zadecyduje o tym, z jakim nastawieniem będą przeglądać udostępnione na stronie zasoby. Jeżeli strona będzie schludna, a nawigacja przyjazna, prawdopodobieństwo, że wrócą, będzie znacznie większe.

Przykładaj także wagę do wyglądu samego tekstu. Jeżeli jest dłuższy, stosuj śródtytuły. Są różne opinie na temat tego, czy długi tekst należy dzielić na strony. Niektóre badania dowodzą, że użytkownicy lepiej zapamiętują tekst, który jest im “dawkowany”; inne natomiast mówią o rosnącym przywiązaniu do rolki w myszce. W każdym razie dodanie nagłówków z pewnością ułatwi poruszanie się po tekście.

6. Stwórz mobilną wersję serwisu

Coraz więcej osób przegląda internet na ekranach telefonów komórkowych. Przyznasz mi chyba rację, że na tak małej powierzchni lepiej ogląda się te strony, które są do tego przygotowane? Mobilna wersja serwisu będzie dla Ciebie i Twoich współpracowników dodatkowym kanałem komunikowania. Co więcej, serwis dostosowany do urządzeń przenośnych może pomóc w budowaniu więzi między Twoim serwisem a czytelnikami, gdyż zawsze będą mieli do niego dostęp – publikowane treści będą mogli czytać w autobusie lub na wakacjach.

7. Korzystaj z kanałów RSS do monitorowania innych serwisów

iGoogle, Netvibes czy polski Cafe News pozwolą Ci stworzyć stronę, na której możliwe będzie umieszczenie wielu kanałów RSS naraz. Znacznie ułatwi Ci to monitorowanie tego, co dzieje się w sieci, i pozwoli wyłapać interesujące tematy.

Alternatywą dla usług webowych są czytniki RSS instalowane na dysku twardym.

8. Czytaj komentarze do Twoich tekstów

Dzięki temu utrzymasz kontakt z czytelnikami. Opinie zamieszczane przez internautów bywają też cenną szkołą dziennikarskiego rzemiosła; ktoś może wyłapać błąd w Twoim tekście lub zwrócić uwagę na inny aspekt poruszonej sprawy. Z kolei w chwilach słabości może znajdziesz wśród nich przychylne wypowiedzi, które dodadzą Ci wiatru w żagle?

9. Nawiązuj kontakty

W pracy dziennikarza nieoceniona jest rozbudowana baza kontaktów – przydaje się, aby poprosić kogoś o komentarz do opracowywanego właśnie tekstu lub o dodatkowe materiały.

Jeżeli zarządzasz serwisem, gromadź także dane kontaktowe firm i osób potencjalnie zainteresowanych reklamą. W końcu utrzymanie strony www trochę kosztuje.

10. Bądź przede wszystkim dziennikarzem, ale też biznesmenem

Nawet jeśli poszukiwanie reklamodawców nie należy do Twoich obowiązków, musisz rozumieć rynek reklamowy. Twojemu szefowi pomożesz także wtedy, gdy będziesz znał(a) techniki, dzięki którym zatrzymasz czytelnika na dłużej i sprawisz, że otrzyma on rzetelną informację, jakiej szukał.

W tym roku Onet organizuje już piątą edycję konkursu na Blog Roku. Postanowiłem zajrzeć za jego kulisy, stając do boju o ten tytuł z innymi blogerami. Moimi bezpośrednimi konkurentami są koleżanki i koledzy ubiegający się o ten tytuł w kategorii blogów profesjonalnych. Czy uda mi się wygrać – nie wiem. Jednak nie to jest najważniejsze :)

Formuła konkursu wydaje się przemyślana, choć pewnym zaskoczeniem dla niektórych może być to, że w drugim etapie – który właśnie trwa – głosy oddaje się za pomocą SMS-ów za 1,22 zł. 10 blogów spośród zgłoszonych w pierwszej fazie zostanie nominowanych do trzeciego etapu, w którym zostaną one ocenione przez jury.

Myślę, że SMS-owa forma głosowania w trwającym właśnie etapie wykluczy część nadużyć. Wybór bloga, na który dany użytkownik odda swój głos, będzie bardziej przemyślany. Oczywiście duże znaczenie będzie miała popularność blogera, jednak istotna będzie także jakość treści, stopień zintegrowania zgromadzonej społeczności oraz sposób, w jaki autor będzie zachęcał do oddawania głosów… (Sprawdziłem przed chwilą dzisiejsze wyniki z Google Analitycsa; do tej pory odnotowano tylko 20 wejść ze strony konkursowej; duży wpływ będzie więc miało to, jaką popularnością cieszył się weblog jeszcze przed rozpoczęciem konkursu.)

Jeżeli podoba się Wam mój blog, zapraszam Was do wsparcia mnie w tym boju. Będę bardzo wdzięczny za każdy oddany głos!

Aby zagłosować,
należy wysłać SMS o treści B00301 (0 = zero)
na numer 7144.

Głosowanie zostało zakończone. Dziękuję!

Dochód z SMS-ów organizator konkursu – portal Onet.pl – przeznaczy na turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych. Dziękuję także w ich imieniu!

P.S. Z jednego numeru można oddać tylko jeden głos popierający danego bloga.

Najważniejsze zmiany obejmują:

• przebudowę nawigacji – z niektórych elementów zrezygnowałem, w ich miejsce pojawiły się nowe, na przykład chmura tagów czy boks przedstawiający cykle wpisów (tytuł roboczy), które do tej pory zamieściłem na blogu – de facto będą tu odnośniki do raportów big picture, dlatego tytuł ma wciąż status “roboczy”. Mam nadzieję, że nawigacja w nowej odsłonie będzie bardziej użyteczna.
• dodanie dużych ikon do wpisów, dzięki którym będzie łatwiej zidentyfikować temat. Jednocześnie dzięki nim na stronie głównej pojawiło się trochę więcej życia :)
• rotator zawierający wyróżnione wpisy (czyli moim zdaniem najciekawsze z ostatnich dni/tygodni :)), znajdujący się na stronie głównej.

Więcej zmian wkrótce (wśród nich: skrypt do przeglądania galerii dołączonych do wpisów oraz mini-dział z plikami do pobrania). Jeżeli nasuną się Wam jakieś pomysły, piszcie śmiało :)

Książka była na tyle dobra, że mimo zjazdu na uczelni także w niedzielę przeczytałem kilkadziesiąt stron. Wszystko za sprawą wielu trafnych spostrzeżeń Meermana Scotta przedstawionych w ciekawy (choć miejscami zbyt amerykański) sposób oraz zilustrowanych wieloma przykładami – nie tylko z USA, ale dotąd na żaden “polski ślad” nie trafiłem.

Meerman Scott przekonuje, że dzięki internetowi przed specjalistami od PR i marketingu (granica między jedną a drugą dziedziną jego zdaniem się zatarła) otworzyły się zupełnie nowe możliwości. Ba, aby przeprowadzić skuteczną i niedrogą kampanię promocyjną w sieci, należy odrzucić obowiązujące dotąd zasady, a czasem wręcz działać całkowicie na opak.

Wracam do czytania, a kiedyś w przyszłości może poświęcę szerszy wpis na temat koncepcji autora Nowych zasad marketingu i PR.

Czy urządzenie będzie dostępne w Polsce – nie wiem. Ale postaram się zdobyć jakieś informacje na ten temat – w razie czego Was poinformuję.

Powyższe zdjęcia pochodzą z pracowni architektonicznej, która zaprojektowała wnętrza centrali firmy Google – firmy One Work Place.

Proponuję, abyśmy poznali kilka wniosków, do jakich doszli psycholodzy i psycholożki analizujący komunikację w internecie.

Krążą opinie, że internet to lek na depresję. Na podstawie wieloletnich badań profesor Urlich Hegerl z uniwersytetu w Monachium stwierdził, że osoby cierpiące na silną depresję i oporni na wszystkie terapie, bardzo dobrze czują się w internecie, w czasie wirtualnych pogawędek ze (nie)znajomymi z sieci. Zatem rozmowy prowadzone przez internet rzeczywiście „mogą być swoistą kozetką, gdzie odbywa się terapia” (cyt. za: Agata Błachnio).

Internet jest jednym z nielicznych narzędzi umożliwiających poznanie tak wielu osób w tak krótkim czasie. Wiele z tych znajomości (sympatii, przyjaźni) podtrzymywanych jest przez długi czas, a wręcz nawet „przenoszą się” do realnego świata. Dobrą ilustracją do tej tezy jest film „Masz wiadomość”, w którym znajomość poprzez sieć zaowocowała małżeństwem. W kontaktach damsko-męskich prowadzonych za pośrednictwem komunikatorów internetowych i czata zdarza się bowiem, że w czasie (nawet wieloletnich) rozmów partnerzy, którzy przez ten czas świetnie się poznali (otworzyli się przed sobą, co ułatwiła im zachowana anonimowość) i są gotowi spędzić ze sobą całe realne życie. Nieodosobnione są przypadki ślubów zawieranych przez osoby, które poznały się na czacie czy za pośrednictwem komunikatora internetowego. Jednak…

Komunikacja błyskawiczna poprzez internet ma również swoje wady. Z powodu dużej anonimowości, którą zapewnia sieć, często nie mamy stuprocentowej pewności, kto siedzi po drugiej stronie monitora. W pamięci wciąż pozostaje kampania informacyjna, która przestrzegała rodziców przez tym, że dzieci w trakcie rozmów na czatach oraz za pośrednictwem Gadu-Gadu i innych komunikatorów mogą być narażone na wpływ np. pedofilów. To zmusza rodziców do przypilnowania swoich pociech, gdy te surfują po sieci. Jednak także dorośli mogą natknąć się na rozmówców, którzy w swej – nazwijmy to – śmiałości posuną się tak daleko, że mogą być po prostu niegrzeczni. Co więcej, znany jest mi przypadek, gdy znajomość w internecie stała się przyczyną gróźb i nękania rozmówcy. Jednak mimo to trochę za daleko moim zdaniem w tych rozważaniach poszedł pewien dziennikarz Gazety Wyborczej, który na łamach tego dziennika stwierdził, że każdy czatujący to potencjalny pedofil lub morderca.

Należy zwrócić także uwagę na inną groźbę związaną z częstym komunikowaniem się przez sieć. Może to wpłynąć na spłycenie naszego kontaktu z drugim człowiekiem, ponieważ informacje docierają do nas najczęściej tylko poprzez jeden kanał. „Możliwe, że jeśli dzieci od najmłodszych lat porozumiewają się w ten sposób, mogą mieć problemy w kontaktach społecznych w rzeczywistym świecie”. Mówi się ponadto o problemie uzależniania od internetu (zjawisko to nasila się przede wszystkim w Azji i Ameryce Północnej, ale także w Europie), na które, zdaniem Potera, narażone są osoby samotne, introwertyczne, z niską samooceną i podatne na inne uzależniania. Inne spojrzenie na problem uzależnień prezentuje Wallace. Twierdzi on, iż tymi, którzy padają ofiarą internetu są osoby, które pociąga w tym narzędziu poczucie władzy, jaką dzięki niemu zyskują, czyli osoby z wewnętrznym umiejscowieniem kontroli. Internet daje im bowiem swobodę w sprawowaniu kontroli, która jednak może okazać się złudzeniem i spowodować, że życie bez globalnej sieci stanie się wręcz niemożliwe.

Inspiracja do opracowania tego wpisu był artykuł Agaty Błachnio: Czat – nowe miejsce spotkań. Lepiej wirtualnie czy realnie?

A dodatkiem do niniejszych życzeń niech będzie historia pewnego Bałwana, który marzył o lecie.

P.S. Zapraszam do złożenia życzeń kolegom po fachu :) – wystarczy zostawić komentarz.