Ten wpis nie będzie aż tak interesujący, jednak jego znaczenie jest fundamentalne i to od niego de facto powinienem rozpocząć niniejszy cykl wpisów. Zaproponuję Wam czynniki, w oparciu o które można spróbować dokonać próby typologizacji blogów.

Typologia blogów jest rozbudowana i wielowymiarowa – wynika to z szerokiej definicji bloga, różnych motywacji, które skłaniają autorów do jego prowadzenia oraz ze specyficznych cech internetu. Nie możemy o tym zapomnieć podczas klasyfikacji, by cały cykl wpisów składał się na typologię uwzględniającą najróżniejsze (w tym nietypowe) blogi i nurty. Wymaga to jednak wyróżnienia całego szeregu czynników wpływających na klasyfikację blogów – a to przecież dopiero ramy, które wypełnione zostaną konkretnymi typami blogów.

Do najważniejszych nich moim zdaniem wyznaczników systematyzujących typologię internetowych dzienników można zaliczyć:

• Przeważający rodzaj treści – na blogu mogą być publikowane teksty (o różnym charakterze), zdjęcia, filmy, materiały audio, odnośniki itp.;
• Podejmowane tematy – blogi mogą poruszać jeden ściśle określony temat, kilka tematów w ramach jednej, ogólnie nakreślonej kategorii lub szerokie spektrum niepowiązanych ze sobą tematów;
• Liczbę autorów – blog może być redagowany zarówno przez jedną osobę, jak i przez grupę autorów;
• Podmiot będący dysponentem bloga – autor może być niezależny, lecz niektórzy blogerzy działają w ramach zlecenia;
• Cel i motywacje – powody, dla których internauci poświęcają swój czas na prowadzenie blogów, są różne; często determinują one charakter bloga, w tym np. wydźwięk zamieszczanych wpisów;
• Dostępność bloga – może on być dostępny dla każdego internauty, ale równie dobrze zabezpieczony hasłem;
• Objętość tekstu – czynnik ten jest bardzo istotny w przypadku mikroblogów;
• Częstotliwość publikowania nowych treści – pozwala na określenie dynamiczności bloga;
• Lokalizacji bloga – czy został założony na platformie blogowej lub w serwisie społecznościowym, czy też prowadzony jest na odrębnym serwerze, w odrębnej domenie;
• Urządzenia/technologie wykorzystywane do publikacji treści – w związku z rozwojem technologii blogi mogą być prowadzone przy pomocy różnych urządzeń, a to determinuje wiele innych cech;
• Otwartość na komentarze – na krańcach kontinuum znajdują się blogi, które nie dają możliwości pozostawienia komentarza, oraz takie, na których zamieszczone przez blogera wpisy stanowią punkt wyjścia dla dalszej, burzliwej dyskusji.

Jak widzicie, czeka mnie sporo mrówczej pracy. Mam jednak nadzieję, że ta długa lista pomoże mi odzwierciedlić różnorodność blogosfery.

W kolejnych wpisach przedstawione ramy wypełniane będą konkretnymi propozycjami typów blogów. Niemniej jestem otwarty na Wasze sugestie – może przeoczyłem jakiś czynnik, w oparciu o który można będzie stworzyć ciekawą typologię. (Nie, poziom inteligencji autora odpada! :))

Zacznę jednak budowę domu od okien. Wpis wprowadzający, w którym raz jeszcze nakreślę kryteria, w oparciu o które można stworzyć typologię blogów, zamieszczę nieco później. Tymczasem podzielę się z Wami nietypowym podziałem…

Jeremy Wright analizując blogi firmowe przygotował ciekawą typologię autorów internetowych dzienników. Wyróżnił on siedem rodzajów osób prowadzących blogi, zastrzegając jednocześnie, że niektórych blogerów można zaliczyć do kilku z wymienionych grup. Autorów blogów biznesowych przyrównał on do fachów lub elementów infrastruktury miejskiej:

• Fryzjerzy – blogerzy dysponujący wiedzą, którą zdobywali latami rozmawiając z różnymi, w tym wpływowymi ludźmi; lubią dzielić się zdobytym doświadczeniem – są w pewnym sensie analitykami lub doradcami.
• Kowale – znają swój fach, a ich wiedza wykorzystywana jest wewnątrz firmy. „Projektanci oprogramowania w IBM, Sun i innych dużych firmach komputerowych odgrywają rolę kowali oferując swoje doświadczenie w celu rozwiązania problemów w firmie” – pisze Wright.
• Mosty – nawiązują kontakty, wpływają na ludzi i pomagają ich zjednoczyć. W korporacjach blogerem-mostem może być na przykład specjalista ds. public relations.
• Okna – podobnie jak kowale działają zwykle wewnątrz firmy i wykorzystują swoją wiedzę do formułowania opinii. Blogerzy-okna mówią jednak nie tylko o sprawach wewnątrzfirmowych, ale także tych, które dzieją się na zewnątrz przedsiębiorstwa.
• Znaki drogowe – nietypowi blogerzy, ponieważ zwykle nie dzielą się swoimi opiniami, a na pewno nie jest główny cel ich blogowania. Wskazują ciekawe informacje związane z daną branżą, a po więcej  szczegółów często odsyłają na inne blogi.
• Puby – stymulują dyskusje, w których uczestniczą różne osoby związane z daną branżą; rozmowy są nie tylko wartościowe pod względem merytorycznym, czasem są źródłem rozrywki.
• Gazety – publikują wiele informacji o danej branży, przy czym starają się zachować obiektywność: bardziej przekazują wiadomości niż dzielą się opiniami.

Przedstawioną typologię można odnieść przede wszystkim do blogów firmowych (ot odkrycie Ameryki, skoro powstała w wyniku analizy weblogów prowadzonych przez przedstawicieli przedsiębiorstw), ale nie tylko. Nadaje się także do tego, by oddać różnorodność blogów specjalistycznych (co dokładnie przez to rozumiem – dowiecie się już wkrótce), ale także blogów w ogóle.

Dlaczego zaczynam od propozycji Jeremy’ego Wrighta? Przede wszystkim dlatego, że jest ciekawa. Mam nadzieję przygotować ten cykl w taki sposób, żeby lektura wpisów publikowanych w jego ramach nie była dla Was nudnym wywodem teoretycznym, ale wspólnym odkrywaniem różnorodności blogów, a nawet więcej – ogółu serwisów internetowych.

Zapraszam Was do wyciągania generalnych wniosków z czasem ledwie widocznych zjawisk. Mam nadzieję, że będą one także źródłem inspiracji dla Waszej blogowej/e-dziennikarskiej twórczości :)

PS Do której grupy blogerów się zaliczacie? Z odpowiedzią na to pytanie wiąże się mały konkurs :)

Zrobiłem, co mogłem, by w niniejszym wpisie zebrać listę 10 moim zdaniem najlepszych skórek, które zostały przetłumaczone na język polski bądź są stworzone przez Polaków. Są to theme’y zupełnie darmowe. Mam nadzieję, że dzięki temu Wasz WordPress nabierze nowych barw!

Kilka uwag na temat zestawienia theme’ów dla systemu WordPress…

Starałem się wybierać theme’y możliwie uniwersalne, które były po polsku i które moglibyście przetestować przed pobraniem. Przygotowując zrzuty ekranu na potrzeby powyższego zestawienia starałem się wiernie oddać proporcje – dzięki łatwo możecie ocenić, która ze skórek jest najszersza.

Spostrzegawczy Czytelnicy na pewno zauważyli, że skórki, które zaliczyłem do 10 najlepszych, pochodzą z dwóch źródeł. Ze znanych mi stron internetowych z polskimi i darmowymi layotami dla WordPressa tylko na tych dwóch znalazłem skórki warte uwagi, które spełniałyby postawione warunki. Możecie jeszcze odwiedzić: webdesign.zgora.pl oraz szabloniki.info, gdzie także znajdziecie kilka ciekawych propozycji skórek z polskim interfejsem.

Zastanawiam się nad przygotowaniem podobnego rankingu dla theme’ów z interfejsem po angielsku (a więc wymagających przetłumaczenia na język polski). W wypadku walka byłaby bardzo zażarta :)

Przed zainstalowaniem darmowej skórki polecam lekturę wpisu autorstwa Tomasza Topy – przestrzega on przed potencjalnymi zagrożeniami związanymi z instalacją krążących po sieci theme’ów.

PS, czyli reklama: Gdyby ktoś z Was chciał zamówić unikalną szatę graficzną, np. na potrzeby bloga korporacyjnego, polecam usługi mojej agencji interaktywnej :)

Włodek i Karol znani są z poczucia humoru oraz właściwego sobie spojrzenia na świat. Czy zatem polskie i zagraniczne gwiazdy mają się czego obawiać? Sprawdźcie sami – dwa pierwsze odcinki są już opublikowane (odcinek 1, odcinek 2).

Autorzy Lekkostronniczego.tv to jedni z pierwszych polskich wideoblogerów, którzy dzięki swojej twórczości wchodzą do świata komercyjnych mediów. Program z ich udziałem oglądany jest przez około 30 000 widzów (najpopularniejszy dotąd odcinek nr 173 obejrzano ponad 175 tys. razy).

PS O Lekkostronniczym.tv z moich ust mogliście usłyszeć m.in. w audycji wyemitowanej w Polskim Radiu – wówczas mówiłem o akcji społecznej, w którą się włączyli. I znowu robię im reklamę… Ech :)

Obecnie naturalnym etapem procesu rekrutacji w firmach jest wpisanie w Google nazwiska osoby składającej podanie o pracę. To „zagrożenie”, ale i okazja, by zaprezentować się z dobrej strony. Dzielenie się swoją wiedzą za pośrednictwem bloga (ale nie tylko: także na forach dyskusyjnych i w różnego rodzaju serwisach społecznościowych) może nie tylko pomóc w znalezieniu pracy. To także pewne zobowiązanie wobec czytelników, a więc i motywacja do tego, by poszerzać swoją wiedzę i rozwijać zainteresowania związane z określoną dziedziną. Jak dowodzą wyniki przeprowadzonych przeze mnie badań, w ten sposób myśli aż 53% badanych autorów blogów.

Blog firmowy pomaga z kolei w nawiązaniu dialogu z klientami. Celowo użyłem tu słowa „dialog”, ponieważ blog w przeciwieństwie do firmowej strony www może (a wręcz powinien) być prowadzony w nieco luźniejszy sposób, tak, by skłaniał do komunikacji. Za pośrednictwem bloga firma może zyskać bardziej ludzką twarz, a publikując rzetelnie opracowane wpisy i odpowiadając na komentarze czytelników – zadowolonych obecnych klientów i szansę na pozyskanie nowych.

Tak naprawdę na temat blogów firmowych można by napisać książkę (co z resztą niejedna osoba już zrobiła :)). Z pewnością poruszę jeszcze ten temat w odrębnym wpisie.

Blogi są często źródłem unikalnych informacji, ponieważ jako małe strony internetowe, redagowane zazwyczaj przez jedną osobę, eksperta, są elastyczne i mogą kierować swój przekaz do nisz. Nie wyobrażam sobie pisać o dziennikarstwie internetowym w ramach sekcji Internet na PC Centre, bo wiem, że na dłuższą metę nie ma to sensu (zbyt szeroka grupa docelowa, przekaz rozmyty przez szereg innych artykułów skierowanych do nieco bardziej masowego odbiorcy). Trzy lata temu pod niezależną domeną założyłem bloga eredaktor.pl, za pośrednictwem którego dzielę się z Wami, tym co wiem i co myślę o mediach internetowych. Podobnie postępuje wielu ekspertów. Zaistnienie w świadomości czytelników wymaga sporo pracy i czasu, jednak w pewnym momencie niezależność i możliwość szybkiej reakcji na opinie czytelników zaczynają rekompensować trudy.

Pamiętacie cykl wpisów na temat zarabiania w internecie, w tym w oparciu o własnego bloga? Reklamy na blogu w większości wypadków nie dostarczą zbyt wielu przychodów. Prowadzenie bloga o charakterze profesjonalnym czasem przynosi jednak inne korzyści. Coraz częściej blogerzy zapraszani są na różnego rodzaju konferencje i szkolenia, a inni – uważani za wpływowych – biorą udział w kampaniach reklamowych (pozwólcie, że przywołam tu przykład reklam Windowsa 7, czy podróż Kominka po USA sponsorowaną przez Burger King). To kolejny dowód na profesjonalizację blogosfery.

Wśród blogów profesjonalnych, przydatnych na gruncie zawodowym, część z nich ma charakter informacyjny, inne – poradnikowy. Są też hybrydy – jak mój eredaktor.pl. Wiele miejsca poświęcam kwestiom warsztatowym, ale dzielę się także ciekawymi informacjami związanymi z dziennikarstwem internetowym oraz – jak w ostatnim czasie – wynikami własnych badań.

Jednak żeby była jasność :) W tym wpisie nie namawiam do tego, by na siłę zakładać blogi, bo może to przynieść wiele korzyści. Równie dobrze może przysporzyć problemów, jeśli zabierzemy się do tego w sposób nieodpowiedni lub w najlepszym wypadku zostanie niezauważone, jeżeli nie będziemy mieli zbyt wiele do powiedzenia. Założenie bloga – czy to przez „prywatnego profesjonalistę”, czy przez firmę – powinno być przemyślaną decyzją.

Uprzedzę zarzuty… Tak, badania, na wyniki których się powołuję, nie są w pełni reprezentatywne. Jednak zarówno zakres ich promocji, jak i liczba udzielonych odpowiedzi, są podobne, a więc z całą pewnością można na ich podstawie wysunąć wysoce prawdopodobny wniosek co do trendu:

Coraz więcej osób będzie postrzegać blogerów jako dziennikarzy.

Dziennikarstwo to nie tylko publikowanie informacji na temat bieżących wydarzeń i faktów, ale przede wszystkim ich zbieranie. Jeśli więc blogerzy zajmują się tylko i wyłącznie odtwórczym powielaniem tego, co publikują media tradycyjne lub profesjonalne media internetowe, dziennikarzami nie są. Ale jeśli tak jak Kataryna, zestawiając różne doniesienia prasowe na ten sam temat, znajdują nieścisłości oraz nowe fakty – wykonują kawał dobrej, analitycznej i dziennikarskiej pracy. (Dziennikarstwo jest więc według mnie czymś więcej niż aktywnym uczestnictwem w masowym komunikowaniu. Nadal jednak jest to pojęcie szerokie – moim zdaniem mianem dziennikarza można określić nie tylko reportera, ale i np. osobę przygotowującą tekst na bazie depesz agencyjnych. Ważne jest, by dana osoba wnosiła coś nowego do ogólnodostępnych zasobów informacji.)

Blogowanie naiwnych neofitów

Z postrzeganiem zarówno blogowania, jak i (niestety jeszcze) dziennikarstwa internetowego, jest tak, jak z postrzeganiem internetu pod koniec XX wieku. 19 kwietnia 1995 roku, gdy w Oklahoma City wybuchła bomba zabijając 168 osób, po raz pierwszy na tak szeroką skalę wykorzystano internet do przekazywania informacji. (To wydarzenie to jeden z ważniejszych punktów w burzliwej historii dziennikarstwa internetowego, której kiedyś poświęcę osobny wpis.) Jednak to, co jedni postrzegali jako: szansę na zaistnienie w przestrzeni medialnej, narzędzie komunikacji na szeroką skalę i zapowiedź nowego, lepszego porządku medialnego, inni uznali za zagrożenie.

W informacjach pojawiających się na ekranie komputera jest coś zaskakująco kuszącego. (…) Wielu dziennikarzy, którzy powinni być zawodowymi sceptykami, znajduje się w pozycji naiwnych neofitów.
Theresa Grimaldi Olsen, Columbia Journalism Review, 1995 r. (cyt. za Stuartem Allanem)

Te słowa w dużej mierze można by odnieść do tego, co dziś ma miejsce w blogosferze. Blogerzy nierzadko publikują „informacje” niepotwierdzone lub wręcz wymyślone, czasem o charakterze sensacyjnym, które znalazłszy się na Wykopie zagwarantują im dużą oglądalność. Albo pisząc, udają kogoś, kim nie są. W ten sposób także można wywołać niezłe zamieszanie lub wzbudzić (słuszne?) zaniepokojenie u czytelników. (Polecam Wam lekturę artykułów z Washington Post: 1, 2.) Jednak nie zawsze jest to jednoznacznie złe działanie – czasem za kreowaniem fikcji sprzedawanej jako prawda może stać chęć zwrócenia uwagi społeczeństwa na niedostrzegane lub przemilczane tematy. Jedno jest pewne: takie blogowanie nie ma nic wspólnego z dziennikarstwem – to po prostu „powieściopisarstwo”.

Blog – kiedyś e-pamiętnik, a dziś?

Jeszcze 5-7 lat temu bloga utożsamiano z internetowym pamiętnikiem (taki pogląd to przede wszystkim efekt utrwalenia w świadomości społeczeństwa wielu wypowiedzi prasowych z tamtych czasów, ale i szczególnego zainteresowania tym rodzajem stron www przez młodych eksribicjonistów). Nie muszę chyba pisać, że takie blogowanie także nie ma nic wspólnego z dziennikarstwem?

Także dziś prowadzenie bloga to w dużej mierze tworzenie śmieci, które potęgują chaos, zamiast czynić świat informacji bardziej uporządkowanym. Jednak coraz mniej wśród blogów „radosnej twórczości nastolatek” – innymi słowy blogowanie przestaje być tredny jako sposób na tzw. „pokazanie siebie”. (Na temat swoich przeżyć pisze tylko 16% blogerów, a wśród autorów stron internetowych tego typu tylko 15% osób ma 20 lub mniej lat).

Po tę formę działalności w internecie coraz częściej sięgają osoby, które naprawdę mają coś do powiedzenia. Jak wynika z rezultatów moich badań, dziś blogerzy piszą, ponieważ w ten sposób mogą przedstawić swoje opinie, ale także dzielić się wiedzą i rozwijać zainteresowania. Co więcej, ważna jest dla nich wartość merytoryczna (91,5%) oraz weryfikacja informacji (84,9%). Co prawda to tylko deklaracje, a każdy chce stawiać siebie w dobrym świetle, jednak z całą pewnością podejście tych, którzy faktycznie czynią jak deklarują, jest dziennikarskie.

Blogerom nie zależy…

Gdy zapytałem kilku blogerów o ich zdanie na ten temat, wielu stwierdziło, że oni wcale nie aspirują do miana dziennikarzy. Wykonują swoją pracę w sposób rzetelny, najlepiej jak potrafią. Co więcej, poświęcają temu zajęciu wiele czasu,,, Jednak mimo wszystko wolą określać siebie mianem blogerów, a nie dziennikarzy. Są też tacy, którzy blogowanie traktują jako etap na drodze do dziennikarstwa – pewnego rodzaju szkołę, w której mogą szlifować swoje umiejętności.

Jeśli blogowanie to dziennikarstwo (a jak wspominałem, są blogi, w przypadku których to określenie jest bardzo zasadne), to z pewnością specyficzne, różniące się od tego tradycyjnego:

• To dziennikarstwo pozbawione zwierzchności i nie podlegające procedurom wewnątrzredakcyjnym. Działalność blogerów podlega w pewnym stopniu ocenie blogosfery – to społeczność pełni rolę „instytucji kontrolnej” (pomijając oczywiście sądy, które w ostateczności będą rozstrzygać ewentualne konflikty).
• To zazwyczaj dziennikarstwo opinii (dziennikarstwo publicystyczne) – blogerzy przedstawiając bowiem fakty, bardzo często poddają je ocenie.
• To czasem dziennikarstwo jednej chwili – wiele blogów (informacyjnych) powstaje tylko po to, by przekazać relację z jakiegoś wydarzenia (wojna w Iraku czy tsunami w Azji Południowo-Wschodniej wpłynęły na postanie wielu blogów, które wykorzystywano do relacjonowania tego, co ich autorzy widzieli na własne oczy).

Jeśli blogowanie to dziennikarstwo, to blogi spełniają najważniejszy warunek, by uznać je za profesjonalne media. Na szczęście dla starych mediów, i dla samych blogerów też, że dotyczy to nielicznych stron internetowych tego typu.

P.S. Tym wpisem zainaugurowałem cykl poświęcony profesjonalizacji blogosfery. Myślałem o nim już dawno – tymczasem ostatnie wydarzenia dostarczyły mi kolejnych argumentów :) Do przeczytania!

Stwierdził on, że warto to zrobić choćby dla własnego bezpieczeństwa. Nawet, jeśli sąd odrzuci wniosek o rejestrację, będziemy mieli „podkładkę” na wypadek ewentualnych problemów. Składający wniosek może bowiem – słusznie – powołać się na zasadę zaufania obywatela do państwa i skoro sąd pierwszej instancji odmówił rejestracji, działać swobodnie dalej, publikując treści o charakterze dziennikarskim na stronie internetowej.

Rejestracji dokonuje się na bazie wybitnie przestarzałego prawa prasowego z 1986 roku, które mówi, że prasą mogą być także inne, nienazwane formy masowego rozpowszechniania informacji.

Co do blogów – to już moje słowa – interpretacje prawne zmierzają ku temu, by stron tego typu nie rejestrować jako prasę. Jednak kto wie, czy fakt niedokonania rejestracji nie zostanie wykorzystany przeciw niewygodnemu blogerowi… A wówczas ABW w swej nadgorliwości może zapukać do drzwi o 6 nad ranem :)

P.S. Jako ciekawostkę podam, że Piotr Waglowski nie uważa się za blogera, mimo że wiele osób tak traktuje redagowany przez niego serwis :) Swoją stronę prowadzi już od 1997 roku, co czyniłoby go jednym z pierwszych blogerów w Polsce.

Zapraszam Was do lektury pełnego raportu z badań. Wyniki rzucają bowiem nieco nowego światła na to, jak czytelnicy blogów postrzegają blogerów i co autorzy internetowych dzienników myślą o sobie samych. Z opracowania dowiecie się także, które tematy cieszą się największym zainteresowaniem czytelników i jak na to zapotrzebowanie na informacje odpowiadają blogerzy.

Dla tych, którzy nie mają czasu na lekturę całego dokumentu (jest dość obszerny), wybrałem kilka ciekawych faktów:

1. 55% blogerów to kobiety. Większość blogerów ma wykształcenie wyższe (30%).
2. Ludzie między 20 a 25 rokiem życia stanowią grupę najchętniej czytającą blogi.
3. Najchętniej czytanym rodzajem blogów są te specjalistyczne (i/lub firmowe). Wśród tematów najczęściej poszukiwanych przez czytelników są:
   • polityka i społeczeństwo (57%),
   • technologie (38%),
   • biznes, gospodarka i prawo (32%),
   • kultura i religie (31%).
4. Tematy związane z polityką i sprawami społecznymi na swoim blogu porusza 30% ankietowanych.
5. 35% badanych czyta regularnie od 1 do 3 blogów. Przez „regularne czytanie” większość rozumie czytanie nowych wpisów kilka razy w tygodniu.
6. 30% blogerów zamieszcza 1 wpis na 2-4 dni. Tylko 33% blogerów uważa się za dziennikarzy internetowych.
7. 62% blogerów nie zamieszcza reklam. 60% blogów zlokalizowana jest na platformie blogowej (np. Blox.pl lub Blogger.com).
8. Większość czytelników wskazała unikalność informacji za czynnik, który skłania ich do odwiedzenia bloga.
9. Dla 87% ankietowanych czytelników ważna jest wartość merytoryczna bloga. Blogerzy zwracają na to dużą uwagę, opracowując wpisy.
10. Ponad połowa ankietowanych nie wymaga od blogera obiektywności. Autorzy internetowych dzienników to (w pewnym sensie) doceniają – głównym czynnikiem skłaniających ich do pisania jest możliwość przedstawienia własnej opinii (67%).

Więcej informacji znajdziecie w opracowanym przeze mnie raporcie. Zachęcam do cytowania wyników badań – proszę przy tym o podawanie źródła, zgodnie z informacją zamieszczoną w raporcie.

P.S. Dziś rozpocząłem prace nad kolejnymi badaniami dziennikarstwa internetowego w Polsce. To bardzo czasochłonne zajęcie, dlatego póki co odsyłam do wyników z 2008 roku.

Gdzie zamawiane są reklamy?

Zanim odpowiem na to pytanie, muszę nadmienić o programie Google AdWords. To za jego pośrednictwem reklamodawcy kierują reklamy do sieci Google, na którą składają się przede wszystkim: wyszukiwarka Google oraz tzw. sieć partnerska (którą tworzą m.in. witryny zrzeszone w Google AdSense). Innymi słowy – zarówno linki sponsorowane w wyszukiwarce Google, jak i reklamy wyświetlane na stronach www niezależnych od Google zamawiane są w jednym systemie – Google AdWords. (To zasada generalna – mogą wystąpić od niej pewne odstępstwa, jednak nie mieszczą się one w ramach tego wpisu.)

Systemy rozliczeń w Google AdWords/AdSense

Reklama w Google AdWords rozliczana jest zazwyczaj od kliknięcia, w tzw. modelu CPC. Istnieje jednak możliwość zlecenia emisji z wykorzystaniem innego systemu rozliczeń:

• CPM (płatność zależna od liczby odsłon)
• lub CPL (płatność zależna od konkretnego działania podjętego przez potencjalnego klienta na stronie reklamodawcy, np. złożenie zamówienia lub rejestracja).

Na tę chwilę reklamobiorca, czyli uczestnik programu Google AdSense, nie ma możliwości ograniczenia reklamodawców na podstawie stosowanego przez niech systemu rozliczeń.

Teoretycznie jednak pierwszeństwo w wyświetleniu swojej reklamy ma ten, kto zaoferuje lepszą stawkę. Myślę, że można zaufać algorytmom Google obliczającym „w locie”, która reklama na danej podstronie będzie bardziej opłacalna.

Reklama kontekstowa, czyli treść motorem wszystkiego

A wiele w tym względzie zależy od treści. Google AdSense jest bowiem systemem reklamy kontekstowej – na bazie słów kluczowych podanych przez reklamodawcę kieruję jego reklamę na te podstrony, które poruszają wskazane zagadnienie. Z założenia więc reklama dostosowana jest do treści, którą w danym momencie czyta (przegląda) internauta.

Przystanek :) Z tego, co napisałem do tej pory, można wyciągnąć dwa wnioski związane z wysokością potencjalnych zysków: zależą one od wysokości maksymalnych stawek, jakie zaproponują reklamodawcy, oraz od treści (a dokładniej – od nasycenia jej słowami kluczowymi wskazywanymi przez reklamodawców).

Niech Twoje reklamy będą zauważalne

Czas na trzeci punkt, najważniejszy z punktu widzenia potencjalnych zysków. Największy wpływ na wysokość zarobków ma rozlokowanie reklam! Generalna zasada jest taka: im reklamy są bliżej treści („w zasięgu” kursora myszy), tym większa szansa na kliknięcie. Ważne jest także dostosowanie reklam do ogólnego wyglądu strony. Niektórzy idą jednak dalej – reklamy wyświetlane w postaci linków tekstowych formatują tak, że nie sposób odróżnić ich od treści strony. Uważam to jednak za działanie nieetyczne, które dodatkowo zmniejsza skuteczność reklamy (zwiększa klikalność, jednak reklamodawca otrzymuje wiele bezwartościowych wizyt – zazwyczaj zwiększa to tzw. współczynnik odrzuceń: internauci w takich sytuacjach często odruchowo nasikają przycisk Wstecz, a więc „porzucają” stronę).

Możesz wybrać format reklam

Zamieszczając reklamy nie możemy wskazać preferowanego systemu rozliczeń, możemy jednak wybrać ich format – np. ograniczyć się do wyświetlania tylko linków sponsorowanych. Co więcej, Google AdSense udostępnia wiele formatów reklamowych, dzięki czemu potencjalne korzyści z integracji mogą być większe niż w przypadku systemu AdTaily.

Ile można zarobić na emisji reklam Google?

Jeżeli reklamy są dobrze dopasowane do treści i prawidłowo rozmieszczone, za jedno kliknięcie można spodziewać się średniej stawki w wysokości kilkunastu/kilkudziesięciu groszy. To nierzadko sporo więcej niż oferują programy partnerskie. Pamiętajcie jednak, że klikalność reklam w Internecie jest niewielka – zazwyczaj oscyluje w granicach 1%.

Na koniec zasygnalizuję, że istnieją pewne zagrożenia związane z uczestnictwem w programie Google AdSense (i innych tego typu). Opowiem o nich przy okazji, gdyż występują zazwyczaj po dłuższym okresie emisji reklam.

Inne wpisy z tego cyklu:

• Czy na blogu można zarobić?
• Zarabianie na blogu – część 1: AdTaily