Minione 12 miesięcy przyniosło w moim życiu wiele zmian na gruncie okołodziennikarskim. Najważniejszym wydarzeniem było wyznaczenie mojego następcy na stanowisku redaktora naczelnego PC Centre – od 14 listopada funkcję tę pełni Tomasz Popielarczyk. W minionym roku na dobre rozpocząłem także działalność szkoleniową – najważniejsze tajniki dziennikarstwa internetowego przedstawiłem m.in. pracownikom Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Ale co tam ja… Ważniejsze jest to, co działo się w sferze makro, w świecie internetu i mediów. Spośród wielu ważnych wydarzeń 2011 roku starałem się wybrać te, które będą miały wpływ na sposób korzystania z globalnej sieci oraz sygnalizujące zmiany natury (e-)socjologicznej.

Do najważniejszych wydarzeń 2011 roku zaliczam:

1. Wykorzystywanie w niespotykanym dotąd stopniu mediów społecznościowych do napędzania przemian społecznych, w tym przede wszystkich wybuch i eskalacja tzw. arabskiej wiosny.
2. Przekształcanie się przeglądarek internetowych w platformy, na których można uruchamiać aplikacje internetowe – ten trend może zmienić sposób, w jaki konsumujemy media, a sztandarowym przykładem przeglądarki rozwijającej się w tym kierunku jest Google Chrome.
3. Szeroka promocja przeglądarki Internet Explorer 9 – pierwszy raz tak bardzo akcentowano innowacyjność tej aplikacji; w Polsce kampanii towarzyszyło sformułowanie „Twoja stara”. Do tego należy dodać plany przejęcia Yahoo oraz zakup Skype’a. To wszystko dowody na to, że Microsoft chce rzucić rękawicę i wyzwać na pojedynek Google.
4. Prezentacja protokołu OpenGraph w nowej wersji – on także wpłynie na konsumpcję treści, a ich rekomendacja nie będzie musiała ograniczać się do „lubienia”; co więcej, OpenGraph pozwoli na informowanie w czasie rzeczywistym o tym, co czytamy, słuchamy i oglądamy.
5. Uruchomienie Google+ – serwisu społecznościowego, który miał przyćmić blask Facebooka; większość ludzi twierdzi, że jest to możliwe – ja wciąż uważam, że nie ma to szans dopóty, dopóki Google nie zaprezentuje jakiejś ultra innowacyjnej funkcji.
6. Wykupienie udziałów w Antywebie – to w Polsce pierwszy przypadek tak znacznego zaangażowania inwestora w rozwój serwisu o profilu blogowym.
7. Rezygnacja Łukasza Wejcherta z funkcji prezesa Onetu  – a to dość wpływowa postać. Na tym stanowisku zastąpił go Robert Bednarski, który w spółce odpowiadał za sprawy finansowe.
8. Radykalna ekspansja tabletów, które – wszystko na to wskazuje – wpłyną na częstotliwość komunikacji na odległość oraz sposób korzystania z mediów i rozrywki.
9. Śmierć Steva’a Jobsa, a przede wszystkim gigantyczny oddźwięk tego wydarzenia w mediach – wiele osób, które nigdy nie słyszało ani o Jobsie, ani o firmie Apple, w wyniku tego wydarzenia z zainteresowaniem czytało jego biografię. (Na Onet VOD znajdziecie jeden z filmów dokumentalnych na jego temat.)
10. Popularność kota imieniem Nyat – Google, właściciel YouTube, wykorzystał jego motyw w swoim odtwarzaczu wideo – ale ta niestandardowa wersja playera wykorzystywana była do odtwarzania wybranych filmów, więc mogliście go nie zauważyć. Prywatne firmy, zwłaszcza koncerny, coraz częściej włączają się w różnego rodzaju akcje społeczne – w ten sposób kreują swój wizerunek i zjednują sobie pracowników.

Zastanawiałem się, czy na powyższej liście nie umieścić publikacji teledysku Rebecci Black. Jej zdumiewający przebój „Friday”, w którym śpiewa ona o swoim problemie – które miejsce ma zająć w kabriolecie: z przodu czy z tyłu – dzięki internetowi przyniósł jej wręcz sławę. To dowód na to, że by przebić się w sieci wystarczy stworzony gniot (nie boję się użyć tego słowa) opakować w ozdobny papier do pakowania. To także świadczy o ewolucji sposobu wykorzystania internetu – o radykalnej wręcz tabloidyzacji globalnej sieci, napędzanej przez… oczekiwania internautów oraz serwisy społecznościowe (to świetne narzędzie rozprzestrzenia treści, w tym przede wszystkim głupich).

Polacy także mieli swój internetowy hit. Trzeba jednak przyznać, że „Nie ma cwaniaka nad warszawiaka” ma głębszy sens niż wcześniej wspomniany przebój. Co ciekawe, klip stanowił inspirację dla wykonawców z innych regionów Polski.

Co przyniesie ten rok? Czy to ważne… W końcu Majowie wieszczą koniec świata… :)

Bez względu na to, jaka czeka nas przyszłość, możecie liczyć na wiele ciekawych wpisów mojego autorstwa. Wasze propozycje są oczywiście mile widziane.

PS Co za rok. Miałem mieć nieco więcej czasu, a tu klapa – ten wpis powstawał tydzień. Muszę wziąć się w garść.

Jak często i w jakim celu dziennikarze korzystają z mediów społecznościowych? Odpowiedź na te i inne pytania znajdziecie w dalszej części wpisu.

Na początek trochę bełkotu prawnego mojego autorstwa :)

„Za każdym razem, gdy w niniejszym wpisie będzie mowa o serwisach społecznościowych, Strony powinny wziąć pod ogół witryn Web 2.0.”

Jak być może wywnioskowaliście ze wcześniejszych wpisów, w mojej ocenie serwisy społecznościowe mieszczą się w ramach stron charakterystycznych dla internetu drugiej generacji, ale tych określeń nie traktuję jako synonimów. Według mnie mój blog czy Wikipedia nie są serwisami społecznościowymi, choć są przykładami stron Web 2.0.

Z raportu Multi Communications wynika, że w pracy zawodowej z social mediów przynajmniej raz w tygodniu korzysta 60 proc. dziennikarzy. Czynnikiem, który najczęściej skłania ich do przeglądania serwisów Web 2.0, jest atrakcyjność zamieszczanych tam informacji (choć lepszym słowem jest „treści” :)). Szukają tam przede wszystkim inspiracji, ale także komentarzy i opinii.

Dziennikarze najczęściej odwiedzają:

• blogi (30 proc. ankietowanych),
• Facebooka (20 proc. badanych),
• Wikipedię (16 proc. respondentów),
• YouTube (15 proc. uczestników badania).

Co mnie nie dziwi, małą popularnością cieszą się serwisy mikroblogowe. Z Twittera korzysta 7 proc. ankietowanych, z Blipa – tylko 1 proc. Marginalne znaczenie ma także nk.pl. (Kiedyś napiszę wpis na temat specyfiki polskiego internetu – mam kilka ciekawych wniosków, które wyniosłem z pracy dla jednej z czeskich firm, wydających serwisy internetowe.)

Dziennikarze zazwyczaj „przeciętnie” oceniają wiarygodność treści zamieszczanych w serwisach Web 2.0. Ale, co ciekawe, zdaniem redaktorów biorących udział w badaniu, blogi odznaczają się większą wiarygodnością niż atrakcyjnością. W przypadku pozostałych serwisów społecznościowych te proporcje są odwrotne.

(…) Pozostaje pytanie, jak dziennikarze postrzegają przyswajane przez siebie informacje z mediów społecznościowych. Ankieta ujawniła, że zaledwie 25 proc. przebadanych polskich dziennikarzy ocenia te informacje jako wiarygodne.

W Stanach Zjednoczonych może być podobnie. Jednakże wydaje mi się, że dziennikarze używają tych kanałów komunikacji, aby móc wyrobić sobie ogólne odczucia opinii publicznej na dany temat, bez konieczności przeprowadzania dużej liczby sondaży i wywiadów. Nie ulega wątpliwości, ze skłania to ich do pisania o tematach mających dla ich czytelników lub widzów największe znaczenie.

Ralph Katz, współzarządzający agencją CooperKatz & Company

Raport w pełnej wersji można pobrać na stronie multipr.pl. Zapraszam też do zapoznania się z wynikami moich badań dotyczących blogosfery i dziennikarstwa internetowego w Polsce.

Co sądzicie o przedstawionych wynikach? Na ile wypływające z nich wnioski pokrywają się z Waszym sposobem korzystania z serwisów Web 2.0?

Autorka pisze:

Oprócz „lazy” grupę tę charakteryzują bowiem następujące cechy: przesunięcie preferencji w kierunku krótkich newsów (leads), redystrybucja treści zamiast ich tworzenia (link), klikanie w „lubię to” zarówno online, jak i offline (like), transmisja własnego życia 24/7 (life-stream) i wreszcie korzystanie z serwisów geolokalizacyjnych (local).

Z badań (przeprowadzonych np. przez Pew Research Center’s Internet & American Life Project), na które powołuję się m.in. w czasie szkoleń z dziennikarstwa internetowego oraz moich obserwacji można wyciągnąć podobne wnioski:

• skanujemy treść, zamiast ją czytać;
• wybieramy te źródła informacji, które są najłatwiej dostępne, a niekoniecznie te, które dostarczają informację pogłębioną;
• jednocześnie coraz większa część naszego życia toczy się w sferze social media.

A teraz uwaga! Zabawię się w slacktivism (slack to po angielsku „leniwy”) i podzielę się z Wami tym, co opracowała Natalia Hatalska we współpracy z Marianną Wybieralską (no co – graficy też zasługują na wyróżnienie ;)):

Blottr.com (przynajmniej na pierwszy rzut oka) nie wyróżnia się niczym szczególnym. Na swoich stronach udostępnia różne teksty autorstwa dziennikarzy-amatorów (nie mam na myśli ich kompetencji, lecz status zawodowy – z resztą chyba znacie moje poglądy na temat dziennikarstwa obywatelskiego :)). Wśród nich dominują aktualności dotyczące spraw społecznych i politycznych. Serwis podejmuje też tematy związane ze sportem i technologiami.

Przyznam szczerze, że gdy w internetowym serwisie The Guardiana przeczytałem tę informację, byłem zaskoczony. Po krótkiej analizie „biznesu roku” (wyobraźcie sobie wielki cudzysłów) to zaskoczenie jest jeszcze większe – blottr.com nie jest ani innowacyjny, ani oryginalny, a pod względem funkcjonalności, częstotliwości aktualizacji (a zatem także liczby dziennikarzy obywatelskich), a nawet estetyki wykonania, daleko mu do polskich serwisów dziennikarstwa obywatelskiego.

Jakiś lipny ten konkurs, nie uważacie? :) Pełna lista zwycięzców dostępna jest na stronie startups.co.uk.

Tymczasem zapraszam Was do zobaczenia ciekawej (i kolejnej już) animacji na temat stanu social media. Prezentowane tam dane to moja argumentacja, dlaczego ów respekt jest zasadny:

Uwaga! Kto pierwszy odpowie na pytanie zadane w tytule niniejszego wpisu, otrzyma nagrodę – pakiet materiałów szkoleniowych na temat dziennikarstwa internetowego. Co prawda mam pewne wątpliwości do wartości naukowej tego klipu (uznajmy go raczej za ciekawostkę :)), jednak nie czarujmy się – to konkurs na spostrzegawczość, a nie wiedzę :)

Swoją drogą w serwisie motoryzacyjnym Interii wyczytałem, że liczba zarejestrowanych pojazdów przekroczyła miliard.

W Polsce na uczestnictwo w wyborach za pośrednictwem Internetu zdecydowałoby się 33 proc. uprawnionych do głosowania. Odsetek chcących zagłosować przez internet był najwyższy wśród osób w przedziale wiekowym 15-24 lata – wyniósł 53 proc. Poparcie dla głosowania przez sieć jest najniższe w grupie wiekowej powyżej 60 lat (8 proc.).

Co ciekawe, większość badanych uprawnionych do głosownia nie interesuje się treściami prezentowanymi na stronach lub blogach polityków. W tej grupie, w czasie ostatniego roku zaledwie 8 proc. respondentów odwiedziło stronę internetową jakiegoś ugrupowania politycznego. Największą popularnością cieszyły się serwisy PO (57 proc.), PIS (21 proc.), PSL (13 proc.), SLD (12 proc. ) oraz Ruchu Poparcia Palikota (10 proc.).

Więcej informacji znajdziecie na poniższej infografice:

Autorzy artykułu powołują się na wyniki badań adStandard, z których wynika, że:

29 proc. internautów używa oprogramowania do blokowania reklam. Kolejne 57 proc. użytkowników sieci jest „uodporniona” na reklamy – nie zwraca na nie uwagi.

W tej sytuacji reklamodawcy walczą tak naprawdę o uwagę kilkunastu procent internautów. Słusznie zauważono, że w tej sytuacji lepiej sięgnąć po bardziej interaktywne metody zyskania przychylności potencjalnych konsumentów. Coraz więcej firm tworzy interaktywne reklamy, a nawet proste gry (odsyłam Was do jednego ze wcześniejszych wpisów, gdzie znajdziecie przykład reklamy firmy Nintendo – to aż chce się oglądać!).

Tekst w DGP zatytułowany jest „Oddech dla internautów” – faktycznie, ten trend może przynieść korzyści dla obu stron!

Media, które redagowane są przez entuzjastów dziennikarstwa internetowego oraz studentów stawiających pierwsze kroki na ścieżkach kariery, w czasie wakacji często „bombardują” swoich czytelników tekstami. Przyczyna jest prosta: więcej wolnego czasu. Po okresie sesji, kiedy pisanie trzeba odłożyć „na później”, wakacje wydają się idealnym czasem, by zaspokoić potrzebę dzielenia się informacjami i przemyśleniami.

Jednak wiążą się z tym pewne zagrożenia. Po pierwsze wakacje w przypadku wielu dziedzin są czasem pewnego rodzaju wegetacji – ilość ważnych wydarzeń spada drastycznie, stąd często media – także internetowe – eksploatują je do granic możliwości. Nie zawsze podoba się to czytelnikom.

Wakacje są także czasem, kiedy zaangażowanie reklamodawców jest odwrotnie proporcjonalne do ilości tekstów, za które trzeba przecież zapłacić. Mam przeczucie graniczące z pewnością, jak mawiała Zyta Gilowska, że jest to czas, gdy wiele serwisów notuje wyraźny spadek zysków. Zwłaszcza gdy skorelujemy to z ruchem w internecie…

Tegoroczne lato jest łaskawe dla wydawców mediów internetowych – bo jest zimne i deszczowe, a taka aura zachęca do spędzenia czasu przed ekranem komputera. Jeśli jednak pogoda była ładna, oglądalność PC Centre w lipcu i sierpniu spadała o około 10 proc. Komputer przegrywa z ładną pogodą – może nie dużą przewagą punktów, ale zawsze to zwycięstwo.

Dlatego, zamiast podejmować bzdurne i mało ważne tematy związane z bieżącymi wydarzeniami, lepiej skupić się na tekstach aktualnych przez długi czas, np. na poradnikach. Wakacje to także idealny czas na porządki na stronie i przygotowanie jej na jesienne żniwa. (Zauważcie analogię – przez wakacje wszystkie stacje telewizje dopracowują ramówkę, emitując w tym czasie wiele powtórek. Ale dzięki temu we wrześniu mogą wystartować z nową energią!)

Życzę Wam, by wakacje okazały się czasem przemyślanej pracy, której owoce będziecie zbierać jeszcze przez długi czas :)

Inspiracją są wyniki badań przeprowadzonych wśród studentów Collegium Civitas w Warszawie. Zapytano ich m.in. o plany zawodowe…

Politolog nadal jest postrzegany jako komentator rzeczywistości politycznej (stwierdziło tak 87% ankietowanych). Studenci chcą jednak zdobywać umiejętności analizy oraz prognozowania zjawisk politycznych i gospodarczych, a także wiedzę z zakresu marketingu i reklamy, zarządzania ludźmi, podstaw prawa i kulturoznawstwa.

Blisko 1/3 studentów widzi swoją przyszłość w mediach i marketingu, a 25% w sektorze administracji publicznej, biurach poselskich i instytucjach UE. Politolodzy często są także specjalistami od public relations i kreowania wizerunku. Zyskują także nieco biznesowego zacięcia oraz sztuki negocjacji i przemawiania, co przyda się przedsiębiorcom.

– Tradycyjne zainteresowanie politologią, koncentrujące się na systemach politycznych, doktrynach i filozofii polityki, wymaga dziś pewnych uzupełnień, współgrających z duchem nowych czasów – powiedział kierownik katedry politologii na Collegium Civitas, prof. Eugeniusz Cezary Król.

A dlaczego wybieramy politologię? 68% studentów tego kierunku na Collegium Civitas wskazuje zainteresowanie polityką i chęć poszerzenia wiedzy w tej dziedzinie, ale także możliwość zdobycia podstawowej wiedzy socjologicznej i ekonomicznej.

Pamiętaj, że internet mobilny rozliczany jest zazwyczaj w oparciu o ilość danych pobranych/wysłanych przez użytkownika. W związku z tym, jeśli na Twojej stronie internetowej znajduje się wiele zdjęć i animacji Flash, jej odwiedzenie może być bardzo kosztowe. Recepta na to jest tylko jedna – dla urządzeń mobilnych należy przygotować niezależną stronę internetową, znacznie prostszą (uboższą graficznie i pozbawioną pewnych treści).

Tego typu strony zazwyczaj funkcjonują w subdomenie serwisu głównego, np. m.gazeta.pl. W miarę możliwości subdomenę można zastąpić domeną .mobi, choć musisz się liczyć z tym, że jej wypozycjonowanie może być na początku trudniejsze.

Strona przygotowywane na potrzeby telefonów komórkowych składa się zazwyczaj z jednej kolumny. U góry umieszcza się nawigację, odsyłającą do kluczowych podstron. Pod nią mogą się znaleźć najważniejsze informacje spośród tych najnowszych. Nawigacja powinna zostać powtórzona także na dole.

Pamiętaj o tym, że mobilne strony internetowe bardzo często przegląda się na ekranach dotykowych, w związku z tym przyciski powinny być odpowiednio duże. Lepiej jest umieścić je jeden pod drugim niż w poziomie.

Warto także pamiętać o niby oczywistej dla webmasterów zasadzie – by style CSS były przechowywane w niezależnym pliku, wczytywanym w nagłówku HEAD. Dzięki temu większość mobilnych przeglądarek internetowych załaduje je tylko raz – tym samym odwiedzający Cię internauta nie zapłaci za dodatkowy transfer.

Gdy internauta kliknie na odnośnik prowadzący do rozwinięcia informacji, nie męcz go ciężkimi zdjęciami – jeśli ich szerokość będzie wynosiła 240 pikseli, będzie to aż nadto.