Generalnie powodów takiej sytuacji może być kilka:

• internautów przeraża nadmiar tekstu (zwłaszcza, gdy na danej podstronie nie ma zbyt wielu elementów wzbogacających); a gdy tekstu nie można skrócić: tekst nie został podzielony na podstrony, a podstrony na sekcje rozpoczynające się od śródtytułu;
• tekst jest źle zredagowany – nudny, pełny fachowych określeń, zbyt propagandowy lub zawierający błędy stylistyczne;
• treść jest źle sformatowana – tekst akapitowy pisany jest czcionką szeryfową małej wielkości, interlinia jest zbyt mała, śródtytuły nie wyróżniają się w tekście itp.;
• percepcja tekstu wyświetlanego na ekranie jest gorsza niż wydrukowanego na papierze, przez co wzrok szybko się męczy i początkowo zaangażowany internauta zaczyna przeskakiwać do kolejnych akapitów aż wreszcie zamyka stronę;
• na stronie wyświetla się zbyt wiele reklam, które utrudniają odbiór informacji (bądź strona przeładowana jest elementami multimedialnymi);
• internauta trafił na daną podstronę przez przypadek (ale na to nie mamy zbyt wielkiego wpływu).

Dobre złego początki

Nim przystąpiłem do prac nad nową stroną internetową mojej agencji interaktywnej zastanawiałem się, co może być przyczyną tego, że stara witryna nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Jedną z przyczyn (być może najistotniejszą) była treść…

W 2009 roku przygotowując nienagannie zredagowane teksty starałem się szczegółowo i rzeczowo opisać naszą ofertę. Zadbałem o elementy wzbogacające (jednak w stosunku do ilości tekstu było ich zbyt mało). Wykorzystałem także takie elementy, jak zakładki czy tzw. akordeon (ang. accordion), by na tej samej przestrzeni zmieścić więcej informacji. Wtedy byłem z siebie naprawdę zadowolony…

Dziś wiem, że przesadziłem. Wcześniejsza witryna była przeładowana informacjami. Co więcej – choć może zabrzmi to dziwnie – strona była zbyt dobrze zoptymalizowana pod kątem wyszukiwarek, przez co bardzo dobrze wykorzystywała efekt „długiego ogonu” (wiele wizyt będących wynikiem wpisania niszowych słów kluczowych w wyszukiwarce). Przez to trafiało na nią wielu przypadkowych internautów, niezainteresowanych usługami, lecz poszukujących innych informacji, co dodatkowo „psuło” statystyki.

Strona jak prezentacja

Postanowiłem stworzyć całkowicie nową witrynę, której pod względem ilości treści bliżej do prezentacji niż standardowej strony internetowej. Obecnie teksty zawierają wyłącznie najistotniejsze informacje na temat naszych usług. Wiele informacji podanych jest z wykorzystaniem listy wypunktowanej, a obok najistotniejszych fragmentów widnieją atrakcyjne grafiki, które zwężają kolumnę i przez ułatwiają objęcie tekstu wzrokiem.

Nowa strona internetowa agencji interaktywnej Oxido.

Efekty widoczne w statystykach

Gdy po kilku miesiącach funkcjonowania nowej strony internetowej zestawiłem dane dotyczące oglądalności, byłem zdumiony. Zwłaszcza w przypadku najbardziej rozbudowanej podstrony na temat usługi projektowania stron www, różnica była niebotyczna.

Objętość tekstu mierzona liczbą znaków spadła o ponad 88%. Jednocześnie czas jednej wizyty na tej konkretnej podstronie wzrósł o 133% (myślę, że teraz każdy, kto trafi na tę podstronę, czyta zawarty na niej tekst od początku do końca). Współczynnik odrzuceń spadł z kolei o 64%.

Porównanie starej i nowej strony www agencji Oxido. Kliknij, aby powiększyć.

Mniej znaczy więcej

Racjonalne dysponowanie czasem internautów, jaki ci muszą poświęcić na zapoznanie się z treścią aktualności/strony statycznej może przynieść wiele dobrego. Jednak samo ograniczanie długości tekstów (a co się z tym wiąże: skupianie się na informacjach istotnych) to nie wszystko*… Co więcej, w przypadku niektórych tekstów/stron internetowych taki zabieg może przynieść efekty odmienne od tych, które wystąpiły w przypadku mojej firmowej strony www.

Niemniej – ogólnie rzecz ujmując – zasada ogłoszona już w XIX wieku świetnie sprawdza się także w wieku XXI:

Redakcja jest redukcją.

Cyprian Kamil Norwid

* O tym, jak w inny sposób można wpłynąć na wzrost ilości zapamiętywanych informacji, napiszę wkrótce. Zapraszam do regularnych odwiedzin.

W dalszej części wpisu znajdziecie infografikę. Tymczasem najważniejsze wnioski z raportu:

• Udział tabletów w łącznej liczbie odwiedzin stron www rośnie wyraźnie szybciej niż smartfonów. W efekcie – zdaniem autorów raportu – na początku 2013 r. udział tabletów w ruchu na serwisach internetowych przekroczy udział smartfonów, a w 2014 r. osiągnie 10 proc. łącznego ruchu.
• Użytkownicy uważają, że przeglądanie stron internetowych na tablecie jest prawie tak samo zajmujące, jak na komputerze. Mimo to komputerów używają w tym celu trzy razy częściej niż tabletów.

Popularność tabletów może przynieść wysyp mobilnych stron internetowych (bo smartfony masowej rewolucji w tym względzie nie wywołały).

Infografika podsumowująca wyniki badań Adobe. Kliknij, aby powiększyć.

Czeka nas wysyp stron przyjaznych dla tabletów?

Co prawda raport odnosi się do stron firmowych, jednak myślę, że z dużym prawdopodobieństwem przedstawione w nim tezy można odnieść do serwisów informacyjnych. Sęk w tym, że strony internetowe dedykowane tabletom powinny być przygotowane nieco inaczej niż te dla smartfonów i komputerów. Ci wydawcy, którzy – moim zdaniem bardzo prawdopodobne – prognozy wezmą sobie do serca, mogą zyskać przewagę na konkurencją przygotowując swoje serwisy także w wersji przyjaznej dla tabletów (eredaktor.pl w takiej wersji już występuje!).

O badaniach dwa słowa…

W ramach badań przeanalizowano 23 miliardy odwiedzin na stronach WWW 325 firm z Ameryki Północnej, Europy Zachodniej (Belgii, Czech, Danii, Finlandii, Francji, Niemiec, Irlandii, Włoch, Holandii, Norwegii, Polski, Hiszpanii, Szwecji, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii) oraz Azji (Chin, Indii, Korei Południowej, Nowej Zelandii. Singapuru, Tajwanu i Tajlandii).

Poprosiłem agencję reprezentującą firmę Adobe o wyniki badań odnoszące się wyłącznie do Polski. Jeśli je otrzymam, z pewnością zaktualizuję ten wpis :)

Wiele ze stosowanych skrótowców pochodzi z języka angielskiego; stosowane są powszechnie na całym świecie. Inne są charakterystyczne wyłącznie dla Polaków bądź zostały przeobrażone na użytek komunikacji w języku polskim (wiadomo, że pewne akronimy można zapisać przy użyciu mniejszej liczby znaków, gdy są tworzone na bazie naszych rodzimych słów/wyrażeń; inne wręcz przeciwnie, przez co chętnie są stosowane także nad Wisłą).

W poniższej tabeli zebrałem najważniejsze/najczęściej przeze mnie spotykane skróty i akronimy.

Zapraszam Was do uzupełniania powyższej listy, bo to w końcu jeden z istotnych elementów słownika „języka internetu”. Jeżeli często spotykacie się z innymi akronimami, dajcie znać w komentarzach.

Sam doświadczyłem takiego okresu, w którym intensywnie musiałem szukać inspiracji. Na blogu poruszyłem sporo kwestii związanych z redagowaniem treści i w pewnym momencie zbliżyłem się do ściany – okazywało się, że temat, który chciałem poruszyć, został już przeze mnie omówiony lub podejrzewałem, że nie zainteresuje on czytelników. Te trudności stanowiły dla mnie świetną lekcję, a w niniejszym wpisie podzielę się z Wami kilkoma wnioskami.

Kryzys związany z brakiem pomysłów na nowe treści dotyczy zwłaszcza tych autorów, którzy w swojej pracy nie zajmują się bieżącymi wydarzeniami. Dla autorów newsów niemal niewyczerpalnym źródłem inspiracji jest to, co dzieje się na świecie. Jednak i oni narażeni są na wypalenie, zwłaszcza gdy ich praca nie przynosi oczekiwanych efektów  – i oni zyskają na dalszej lekturze…

Analizujcie trendy

Serwisy społecznościowe dały nam niesamowitą możliwość dzielenia się informacjami i prezentowania emocji związanych z nimi. Umiejętnie wykorzystane mogą stanowić kopalnię wiedzy na temat zagadnień, które w danym okresie zaprzątają umysły internautów. Możecie monitorować je samodzielnie, choćby gruntownie przeglądając tablice swoich znajomych (najlepiej, by odpowiadali oni profilowi członków grupy docelowej). Do Waszych usług są także narzędzia do monitoringu serwisów Web 2.0. Jest ich naprawdę sporo, dlatego zachęcam Was do samodzielnych poszukiwań. Przykładowe to:

• Brand24 (polski, płatny)
• Mobuzzer (polski, płatny)
• Social Mention (anglojęzyczny, bezpłatny)
• Wildfire App – Social Media Monitor (anglojęzyczny, bezpłatny)
• Socialbakers  (anglojęzyczny, (bez)płatny)
• Trackur (anglojęzyczny, płatny)

Wiedzę dotyczącą bieżących trendów można czerpać także z baz danych wyszukiwarek. Usługi takie jak Google Trends czy Yahoo! Buzz Index pomogą Wam w monitorowaniu najczęściej wpisywanych fraz. Na nieco innej zasadzie zasadzie (monitorowanie ruchu) działa usługa firmy Alexa – What’s Hot. Niestety, wymienione narzędzie sprawdzą się przede wszystkim dla fraz anglojęzycznych – mogą jednak stanowić cenny punkt odniesienia.

Słuchajcie czytelników

Czytelnicy są bardzo cennym źródłem informacji na temat dotąd opublikowanych treści. Zapytani często chętnie dzielą się także swoimi oczekiwaniami co do kolejnych tekstów. Jak można zachęcić ich do dyskusji? Na przykład publikując tekst, w którym zawarte są wstępne koncepcje (jako źródło inspiracji dla odbiorców); koniecznie dołączcie do niego prośbę o opinie i zgłaszanie własnych pomysłów. Dobrym narzędziem jest także strona fanowska, na której można stworzyć ankietę lub poprosić o komentarze.

A jeżeli redagowana przez Was strona nie ma jeszcze dostatecznie licznego grona odbiorców? Warto usiąść z przyjaciółmi przy kawie i urządzić burzę mózgów. Od pomysłu do pomysłu być może dojdziecie do jakiegoś ciekawego problemu, który dotąd nie został dostatecznie dobrze opracowany.

Podążajcie za liderami i konkurentami

Cennym źródłem inspiracji są eksperci w danej dziedzinie. Warto śledzić to, co zamieszczają na swoich blogach, a także w serwisach społecznościowych (pamiętacie o możliwości subskrypcji wpisów zamieszczanych na Facebooku oraz o funkcji śledzenia postów na Twitterze). W zależności od tematu, w jakim się specjalizujecie, być może dobrym pomysłem jest poszerzenie kręgu subskrybowanych osób o autorów z zagranicy.

Być może zaskoczę Was tym stwierdzeniem, ale bardzo dobrą i częstą praktyką w profesjonalnych mediach jest monitorowanie poczynań bezpośredniej konkurencji. Dlaczego warto tak robić? By nie podejmować dokładnie tych samych tematów lub by przygotować lepszy tekst, jeżeli w materiale konkurencji są jakieś braki lub macie inny punkt widzenia na daną sprawę. Nie czarujmy się. W internecie poruszonych jest minimum 99% tematów, o których pomyślicie. Nie znaczy to, że nie możecie wnieść do nich czegoś nowego.

Powodzenia!

PS Jak zawsze jestem otwarty na Wasze sugestie co do tematów, jakie powinienem poruszyć na moim blogu :)

Minione 12 miesięcy przyniosło w moim życiu wiele zmian na gruncie okołodziennikarskim. Najważniejszym wydarzeniem było wyznaczenie mojego następcy na stanowisku redaktora naczelnego PC Centre – od 14 listopada funkcję tę pełni Tomasz Popielarczyk. W minionym roku na dobre rozpocząłem także działalność szkoleniową – najważniejsze tajniki dziennikarstwa internetowego przedstawiłem m.in. pracownikom Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Ale co tam ja… Ważniejsze jest to, co działo się w sferze makro, w świecie internetu i mediów. Spośród wielu ważnych wydarzeń 2011 roku starałem się wybrać te, które będą miały wpływ na sposób korzystania z globalnej sieci oraz sygnalizujące zmiany natury (e-)socjologicznej.

Do najważniejszych wydarzeń 2011 roku zaliczam:

1. Wykorzystywanie w niespotykanym dotąd stopniu mediów społecznościowych do napędzania przemian społecznych, w tym przede wszystkich wybuch i eskalacja tzw. arabskiej wiosny.
2. Przekształcanie się przeglądarek internetowych w platformy, na których można uruchamiać aplikacje internetowe – ten trend może zmienić sposób, w jaki konsumujemy media, a sztandarowym przykładem przeglądarki rozwijającej się w tym kierunku jest Google Chrome.
3. Szeroka promocja przeglądarki Internet Explorer 9 – pierwszy raz tak bardzo akcentowano innowacyjność tej aplikacji; w Polsce kampanii towarzyszyło sformułowanie „Twoja stara”. Do tego należy dodać plany przejęcia Yahoo oraz zakup Skype’a. To wszystko dowody na to, że Microsoft chce rzucić rękawicę i wyzwać na pojedynek Google.
4. Prezentacja protokołu OpenGraph w nowej wersji – on także wpłynie na konsumpcję treści, a ich rekomendacja nie będzie musiała ograniczać się do „lubienia”; co więcej, OpenGraph pozwoli na informowanie w czasie rzeczywistym o tym, co czytamy, słuchamy i oglądamy.
5. Uruchomienie Google+ – serwisu społecznościowego, który miał przyćmić blask Facebooka; większość ludzi twierdzi, że jest to możliwe – ja wciąż uważam, że nie ma to szans dopóty, dopóki Google nie zaprezentuje jakiejś ultra innowacyjnej funkcji.
6. Wykupienie udziałów w Antywebie – to w Polsce pierwszy przypadek tak znacznego zaangażowania inwestora w rozwój serwisu o profilu blogowym.
7. Rezygnacja Łukasza Wejcherta z funkcji prezesa Onetu  – a to dość wpływowa postać. Na tym stanowisku zastąpił go Robert Bednarski, który w spółce odpowiadał za sprawy finansowe.
8. Radykalna ekspansja tabletów, które – wszystko na to wskazuje – wpłyną na częstotliwość komunikacji na odległość oraz sposób korzystania z mediów i rozrywki.
9. Śmierć Steva’a Jobsa, a przede wszystkim gigantyczny oddźwięk tego wydarzenia w mediach – wiele osób, które nigdy nie słyszało ani o Jobsie, ani o firmie Apple, w wyniku tego wydarzenia z zainteresowaniem czytało jego biografię. (Na Onet VOD znajdziecie jeden z filmów dokumentalnych na jego temat.)
10. Popularność kota imieniem Nyat – Google, właściciel YouTube, wykorzystał jego motyw w swoim odtwarzaczu wideo – ale ta niestandardowa wersja playera wykorzystywana była do odtwarzania wybranych filmów, więc mogliście go nie zauważyć. Prywatne firmy, zwłaszcza koncerny, coraz częściej włączają się w różnego rodzaju akcje społeczne – w ten sposób kreują swój wizerunek i zjednują sobie pracowników.

Zastanawiałem się, czy na powyższej liście nie umieścić publikacji teledysku Rebecci Black. Jej zdumiewający przebój „Friday”, w którym śpiewa ona o swoim problemie – które miejsce ma zająć w kabriolecie: z przodu czy z tyłu – dzięki internetowi przyniósł jej wręcz sławę. To dowód na to, że by przebić się w sieci wystarczy stworzony gniot (nie boję się użyć tego słowa) opakować w ozdobny papier do pakowania. To także świadczy o ewolucji sposobu wykorzystania internetu – o radykalnej wręcz tabloidyzacji globalnej sieci, napędzanej przez… oczekiwania internautów oraz serwisy społecznościowe (to świetne narzędzie rozprzestrzenia treści, w tym przede wszystkim głupich).

Polacy także mieli swój internetowy hit. Trzeba jednak przyznać, że „Nie ma cwaniaka nad warszawiaka” ma głębszy sens niż wcześniej wspomniany przebój. Co ciekawe, klip stanowił inspirację dla wykonawców z innych regionów Polski.

Co przyniesie ten rok? Czy to ważne… W końcu Majowie wieszczą koniec świata… :)

Bez względu na to, jaka czeka nas przyszłość, możecie liczyć na wiele ciekawych wpisów mojego autorstwa. Wasze propozycje są oczywiście mile widziane.

PS Co za rok. Miałem mieć nieco więcej czasu, a tu klapa – ten wpis powstawał tydzień. Muszę wziąć się w garść.

Jak często i w jakim celu dziennikarze korzystają z mediów społecznościowych? Odpowiedź na te i inne pytania znajdziecie w dalszej części wpisu.

Na początek trochę bełkotu prawnego mojego autorstwa :)

„Za każdym razem, gdy w niniejszym wpisie będzie mowa o serwisach społecznościowych, Strony powinny wziąć pod ogół witryn Web 2.0.”

Jak być może wywnioskowaliście ze wcześniejszych wpisów, w mojej ocenie serwisy społecznościowe mieszczą się w ramach stron charakterystycznych dla internetu drugiej generacji, ale tych określeń nie traktuję jako synonimów. Według mnie mój blog czy Wikipedia nie są serwisami społecznościowymi, choć są przykładami stron Web 2.0.

Z raportu Multi Communications wynika, że w pracy zawodowej z social mediów przynajmniej raz w tygodniu korzysta 60 proc. dziennikarzy. Czynnikiem, który najczęściej skłania ich do przeglądania serwisów Web 2.0, jest atrakcyjność zamieszczanych tam informacji (choć lepszym słowem jest „treści” :)). Szukają tam przede wszystkim inspiracji, ale także komentarzy i opinii.

Dziennikarze najczęściej odwiedzają:

• blogi (30 proc. ankietowanych),
• Facebooka (20 proc. badanych),
• Wikipedię (16 proc. respondentów),
• YouTube (15 proc. uczestników badania).

Co mnie nie dziwi, małą popularnością cieszą się serwisy mikroblogowe. Z Twittera korzysta 7 proc. ankietowanych, z Blipa – tylko 1 proc. Marginalne znaczenie ma także nk.pl. (Kiedyś napiszę wpis na temat specyfiki polskiego internetu – mam kilka ciekawych wniosków, które wyniosłem z pracy dla jednej z czeskich firm, wydających serwisy internetowe.)

Dziennikarze zazwyczaj „przeciętnie” oceniają wiarygodność treści zamieszczanych w serwisach Web 2.0. Ale, co ciekawe, zdaniem redaktorów biorących udział w badaniu, blogi odznaczają się większą wiarygodnością niż atrakcyjnością. W przypadku pozostałych serwisów społecznościowych te proporcje są odwrotne.

(…) Pozostaje pytanie, jak dziennikarze postrzegają przyswajane przez siebie informacje z mediów społecznościowych. Ankieta ujawniła, że zaledwie 25 proc. przebadanych polskich dziennikarzy ocenia te informacje jako wiarygodne.

W Stanach Zjednoczonych może być podobnie. Jednakże wydaje mi się, że dziennikarze używają tych kanałów komunikacji, aby móc wyrobić sobie ogólne odczucia opinii publicznej na dany temat, bez konieczności przeprowadzania dużej liczby sondaży i wywiadów. Nie ulega wątpliwości, ze skłania to ich do pisania o tematach mających dla ich czytelników lub widzów największe znaczenie.

Ralph Katz, współzarządzający agencją CooperKatz & Company

Raport w pełnej wersji można pobrać na stronie multipr.pl. Zapraszam też do zapoznania się z wynikami moich badań dotyczących blogosfery i dziennikarstwa internetowego w Polsce.

Co sądzicie o przedstawionych wynikach? Na ile wypływające z nich wnioski pokrywają się z Waszym sposobem korzystania z serwisów Web 2.0?

Autorka pisze:

Oprócz „lazy” grupę tę charakteryzują bowiem następujące cechy: przesunięcie preferencji w kierunku krótkich newsów (leads), redystrybucja treści zamiast ich tworzenia (link), klikanie w „lubię to” zarówno online, jak i offline (like), transmisja własnego życia 24/7 (life-stream) i wreszcie korzystanie z serwisów geolokalizacyjnych (local).

Z badań (przeprowadzonych np. przez Pew Research Center’s Internet & American Life Project), na które powołuję się m.in. w czasie szkoleń z dziennikarstwa internetowego oraz moich obserwacji można wyciągnąć podobne wnioski:

• skanujemy treść, zamiast ją czytać;
• wybieramy te źródła informacji, które są najłatwiej dostępne, a niekoniecznie te, które dostarczają informację pogłębioną;
• jednocześnie coraz większa część naszego życia toczy się w sferze social media.

A teraz uwaga! Zabawię się w slacktivism (slack to po angielsku „leniwy”) i podzielę się z Wami tym, co opracowała Natalia Hatalska we współpracy z Marianną Wybieralską (no co – graficy też zasługują na wyróżnienie ;)):

Blottr.com (przynajmniej na pierwszy rzut oka) nie wyróżnia się niczym szczególnym. Na swoich stronach udostępnia różne teksty autorstwa dziennikarzy-amatorów (nie mam na myśli ich kompetencji, lecz status zawodowy – z resztą chyba znacie moje poglądy na temat dziennikarstwa obywatelskiego :)). Wśród nich dominują aktualności dotyczące spraw społecznych i politycznych. Serwis podejmuje też tematy związane ze sportem i technologiami.

Przyznam szczerze, że gdy w internetowym serwisie The Guardiana przeczytałem tę informację, byłem zaskoczony. Po krótkiej analizie „biznesu roku” (wyobraźcie sobie wielki cudzysłów) to zaskoczenie jest jeszcze większe – blottr.com nie jest ani innowacyjny, ani oryginalny, a pod względem funkcjonalności, częstotliwości aktualizacji (a zatem także liczby dziennikarzy obywatelskich), a nawet estetyki wykonania, daleko mu do polskich serwisów dziennikarstwa obywatelskiego.

Jakiś lipny ten konkurs, nie uważacie? :) Pełna lista zwycięzców dostępna jest na stronie startups.co.uk.

Tymczasem zapraszam Was do zobaczenia ciekawej (i kolejnej już) animacji na temat stanu social media. Prezentowane tam dane to moja argumentacja, dlaczego ów respekt jest zasadny:

Uwaga! Kto pierwszy odpowie na pytanie zadane w tytule niniejszego wpisu, otrzyma nagrodę – pakiet materiałów szkoleniowych na temat dziennikarstwa internetowego. Co prawda mam pewne wątpliwości do wartości naukowej tego klipu (uznajmy go raczej za ciekawostkę :)), jednak nie czarujmy się – to konkurs na spostrzegawczość, a nie wiedzę :)

Swoją drogą w serwisie motoryzacyjnym Interii wyczytałem, że liczba zarejestrowanych pojazdów przekroczyła miliard.

W Polsce na uczestnictwo w wyborach za pośrednictwem Internetu zdecydowałoby się 33 proc. uprawnionych do głosowania. Odsetek chcących zagłosować przez internet był najwyższy wśród osób w przedziale wiekowym 15-24 lata – wyniósł 53 proc. Poparcie dla głosowania przez sieć jest najniższe w grupie wiekowej powyżej 60 lat (8 proc.).

Co ciekawe, większość badanych uprawnionych do głosownia nie interesuje się treściami prezentowanymi na stronach lub blogach polityków. W tej grupie, w czasie ostatniego roku zaledwie 8 proc. respondentów odwiedziło stronę internetową jakiegoś ugrupowania politycznego. Największą popularnością cieszyły się serwisy PO (57 proc.), PIS (21 proc.), PSL (13 proc.), SLD (12 proc. ) oraz Ruchu Poparcia Palikota (10 proc.).

Więcej informacji znajdziecie na poniższej infografice: