Właściwie przekonaliście mnie do swoich racji, jednak mi chodziło o to przysłowiowe „zrzynanie”. Faktycznie nie sposób jest nie wykorzystywać informacji z różnych źródeł, które zostały już opublikowane, jednak sztuką jest tchnąć w nowy materiał życie, nie powielać tego samego, a odnaleźć drugie dno, dodać coś od siebie i stworzyć „nowy tekst” z pozyskanych z innych mediów źródeł.

@ dawides
Zgadzam się z Dacikiem – wykorzystywanie już dostępnych treści jako źródeł jest na tyle powszechne, że gdyby wprowadzić to kryterium, niewielu można by uznać za dziennikarzy w ogóle. Poza tym nie rzecz w tym, żeby z takowych źródeł nie korzystać… Cała istota polega na tym, żeby sięgać możliwie najgłębiej (Reuters, a nie obroniona informacja w WP) i na podstawie tego, czego ze źródła się dowiemy, przygotować własny tekst. Oczywiście treści w pełni autorskie – gdzie to dziennikarz samodzielnie zdobywa materiały i na ich podstawie przygotowuje artykuł – są godne pochwały i świadczą o jego dużym profesjonalizmie.

Niestety, internet umożliwia bardzo łatwe kopiowanie treści. Jednak to – moim zdaniem – kwestia do rozstrzygnięcia w jakimś kodeksie etyki dziennikarza internetowego. Także tak wąsko rozumianego kryterium wykorzystywania treści nie zamieszczałbym w definicji. Bo to trochę tak, jakby kierowcą był ten, kto jeździ zgodnie z przepisami.

@ Dacik
Blogi pamiętnikowe to ten typ mediów internetowych, który gmatwa całą sprawę… Masz rację, mogą się znaleźć na nim wpisy o charakterze informacyjnym i tym samym, przy obecnej definicji masa treści beznadziejnej jakości (oceniając z interesującego nas punktu) mogłaby być zaliczona do owoców dziennikarstwa. Jednak mogę sobie wyobrazić blog pamiętnikowy, który można by określić mianem „dziennikarski” – weźmy np. blog pracownicy Urzędu Miasta (:D), która opisuje swoje perypetie w pracy: opisuje petentów, którzy się u niej pojawili, jakie mieli sprawy i jak je rozwiązała; gdzieniegdzie wspomina o atmosferze w pracy i o tym, jaki krawat miał prezydent… A więc pisze o tym, co zaobserwowała. A czy ideą dziennikarstwa obywatelskiego – mówiąc bardzo szeroko – nie jest dzielenie się tym, co szary obywatel zauważył/co zdarzyło się w jego okolicy? I czy ta pani z okienka UM – czy pisząc jak rozwiązała problemy petentów nie daje jednocześnie wskazówek dla kolejnych mieszkańców? I dalej: czy dziennikarz piszący porady prawne nie jest dziennikarzem?

Mam świadomość, że to – po pierwsze – mocne spłycenie problemu. Po drugie… Oczywiście, takich blogów jest niewiele, jeśli w ogóle jakieś się znajdą. W definicji chodzi o uniwersalność – ale może ta hipotetyczna sytuacja nie jest warta uwagi?

Z drugiej strony: blogi pamiętnikowe to coś, co jest zazwyczaj adresowane do baaaaaardzo wąskiego grona odbiorców. Zazwyczaj też strony tego typu potęgują tylko szum informacyjny, generując mało przydatny/mało dziennikarski kontent. Jednak czy te kryteria są warte zamieszczenia w definicji?

I jeszcze jedna uwaga mi się wczoraj nasunęła – w definicji wymieniłem kilka rodzajów mediów, a dopiero wczoraj sobie uświadomiłem, że ta wyliczanka zawiera w sobie dwie zupełnie różne grupy: typy mediów internetowych (portale, wortale etc.) i sposoby dystrybucji treści w internecie (newslettery, RSS etc.). Sądzę, że warto by to uwzględnić.

Dzięki za uwagi i zapraszam do dalszej dyskusji :)

Rzecz polega na tym, że wystarczy zmienić (o ile się nie mylę) 10% materiału, wtedy może zostać uznany za „własny”. Nie można oczekiwać, że dziennikarze sami będą bezpośrednio na miejscu każdego zdarzenia. To niewykonalne. Zdobywanie informacji polega też na umiejętności wyłapywania co istotniejszych faktów z materiałów publikowanych w innych serwisach. Tak to już niestety jest.

Inna sprawa, jeśli dziennikarz po prostu bezczelnie zrzyna z jakiegoś źródła i podpisuje się pod tym własnym nazwiskiem/pseudonimem/nazwą swojego serwisu, co często zdarza się pracownikom (bo chyba nie dziennikarzom) portalów wp, onetu czy interii.

Wszak prowadzony w formie bloga internetowy pamiętnik roznamiętnionej nastolatki będzie spełniał wszystkie z czterech wymienionych cech. Wpis informujący odbiorców o przebiegu wczorajszego dnia ma z pewnością charakter informacyjny, gatunkowo (jeśli nadawca będzie tak chciał/potrafił) może przypominać news/felieton/reportaż/etc., z pewnością przygotowywany był z myślą o publikacji w internecie, a specyfika blogów pozwala na jego udostępnianie i archiwizację. Wtedy taka osoba – w świetle definicji przytoczonej wyżej – jest dziennikarzem internetowym. Uznając takiego użytkownika za przedstawiciela amatorskiego dziennikarstwa internetowego uwłaczamy umiejętnościom wszystkim tym, którzy rozpoczynają swoją przygodę z dziennikarstwem właśnie na tej amatorskiej stopie.

Tak, czepiam się :). Ale chyba po to podejmujesz się tej próby stworzenia definicji, by o niej dyskutować. Trudno mi w tej chwili zaproponować konkretne poprawki, ale należałoby chyba nieco bardziej skonkretyzować charakter samej treści przekazu. Ewentualnie, idąc na skróty, w zdaniu: „Mianem dziennikarza internetowego nie można określić kogoś, kto uczestniczy w rozmowach na czacie, czy też zamieszcza w internecie ogłoszenia lub oferty w serwisach aukcyjnych (…)” dodać informację o internetowych pamiętnikach wykluczając ich autorów z grona dziennikarzy internetowych – nawet tych amatorskich.

Pozdrawiam
Dacik

Aktualnie jest tak, że wiele osób czyta czyjś materiał, „kradnie” zawarte w nim informacje, redaguję po swojemu i umieszcza tekst podpisując go imieniem i nazwiskiem oraz dopiskiem: „inf. własna”. To boli, bardzo boli.